Everyone For Ten Minutes

The Roast

“Jack Antonoff son on yılı sinir sistemini güncel pop listelerinin yarısına sessizce kurarak geçirdi ve şimdi 2024'te yönettiği her seansın artık stem'leri gibi kulağa gelen bir Bleachers albümü teslim ediyor. Gate'li trampetler her zamanki gibi gümbürder, saksofon neredeyse her parçanın ikinci nakaratında tam zamanında girer, ve sentler yıllardır Taylor'a, Lana'ya ve Sabrina'ya sattığı o tanıdık Springsteen-Hampton-Studios parıltısıyla şişer. Sesi her hecenin küçük bir adanmışlık eylemi olduğu o gergin üst registerda durur ve düzenlemeler armoniler üzerine armoniler yığar; sonunda her şey kendi geçit törenini alkışlayan bir adama benzer. Burada gerçek şarkılar gömülü, adanmışlık, orta yaş ve görülmenin paniği üzerine içtenlikle hassas melodik fikirler var; ama hepsi, daha önce başkalarına kurduğu aynı maksimalist pop-rock devresinden geçirilmek üzere yönlendiriliyor. Başlık plaktaki en dürüst şey, çünkü albümün yaptığı tam olarak bu: on dakika boyunca herkes olmaya çalışıyor ve sonunda modern popun en pahalı demo kaydı gibi tınlıyor.”

The Bright Side

Antonoff stadyumu kovalamayı bırakıp bir şarkıyı sadece piyano ve o kırılgan çatlamış sesle nefes almaya bıraktığında, yazım gerçekten dokunaklı oluyor ve her A-liste pop yıldızının onu neden tekrar tekrar aradığını hatırlatıyor. Melodik içgüdüler hâlâ elit seviyede, köprüler hâlâ yerini buluyor ve buradaki nakaratların bir kısmı, kurulmuş değil hak edilmiş hissettiren bir şekilde eve ağlayarak dönen birine kesinlikle eşlik edecek.

Hardest Sneer

“Pop listelerinin yarısını prodüktörlüğünü yapıp sonra kendi albümünün, kendi yarattığın sanatçılara bir saygı duruşu plağı gibi çıkmasına şaşırmış numarası yapamazsın.”

Issues (3)