The Evil Within

Je gaf de sleutels terug aan Shinji Mikami, de man die Resident Evil uitvond, en vroeg hem om weer 'pure' survival horror te maken, wat het game-equivalent is van de originele chef vragen de franchise te repareren die hij stichtte. En op de manieren die het meest tellen, leverde hij: de gespannen sfeer en het horror-ontwerp zijn oprecht uitstekend, de gunstige reviews verdiend, het gevoel van bejaagd en onder-bevoorraad zijn precies de throwback-dreiging die je beloofde. Als The Evil Within eng is, is het echt eng.

Dan blijft de rest van het pakket over zijn eigen voeten struikelen. Het verhaal is een verwarde puinhoop, de personages zijn dun genoeg om doorheen te zien, en Sebastian Castellanos brengt de game door als een man die een plot volgt dat hij duidelijk niet beter kan ontleden dan ik. De technische kant hielp niet: geforceerde letterboxing die je als cinematisch verdedigde, PC-optimalisatieklachten, en de algemene jank van een game die op een film wilde lijken en vergat dat het een game was. Je had het oog van een horrorregisseur en de blinde vlek van een producer.

En de moeilijkheidsgraad, o, de moeilijkheidsgraad. Survival horror hoort te leven op het scherp van de snede tussen angst en frustratie, en je bleef naar de verkeerde kant ervan glijden. De pieken tipten dreiging in woede vaak genoeg dat critici het aankaartten, en ze hadden gelijk. Toch is verdeeldheid zaaiend niet hetzelfde als slecht. Je lanceerde een franchise die een beter gerecenseerd vervolg verdiende in 2017, wat betekent dat het fundament solide was zelfs toen het huis scheef stond. Je bouwde iets dat het repareren waard was, en iemand repareerde het.