The Callisto Protocol

Je had alles op papier. Glen Schofield, de mede-bedenker van Dead Space, die een bruut-melee geestelijke opvolger regisseert op een gevangeniskolonie op een maan van Jupiter. De presentatie is oprecht oogverblindend, de gore is liefdevol grotesk, en je openingsstuk grijpt kelen met echt zelfvertrouwen. Dan gaat de game verder, en de pietluttige gevechten die een uur lang fris voelden beginnen te voelen als worstelen met een automaat. Een 76 Metascore is het geluid van een game die de pitch raakte en de follow-through verprutste.

De melee moest je identiteit zijn, en in plaats daarvan werd het je sterretje. Ontwijken door een stick naar de dreiging te kantelen klinkt elegant tot er drie vijanden komen en het systeem dat je definieerde tegen je begint te werken. Critici prezen de visuals en de sfeer, en zagen toen de sterke opening stoom verliezen terwijl de mechanieken sleten. En de PC-lancering deed je geen plezier, en verdronk de vroege ontvangst in stotteren en performance-klachten precies toen eerste indrukken het meest telden. Je werd door het slijk gehaald op het moment dat je door de luchtsluis liep.

Hier is je oprechte positieve kant, en je zou je eraan moeten vasthouden. Je verplaatste naar verluidt 6 tot 7 miljoen exemplaren, een echt publiek volgens elke eerlijke maatstaf, ook al kaderde Krafton het publiekelijk als een teleurstelling, een koud iets om een game aan te doen die mensen echt kochten. Schofield gaf later toe dat hij er spijt van had hem te vroeg uit te brengen, en die bekentenis is bijna een routekaart: de botten zijn hier opvallend, de wereld is sfeervol, en een minder gehaaste versie van jou is een oprecht goede horrorgame. Je was geen mislukking. Je was een geweldige game die de luchtsluis werd uitgeduwd voor hij klaar was met aankleden.