Still Wakes the Deep

Gesitueerd op een Schots olieplatform uit 1975 in de Noordzee, van de studio achter Dear Esther en Amnesia: A Machine for Pigs, is Still Wakes the Deep die zeldzame horrorgame die zijn dreiging verdient uit een plek in plaats van een monsterkast. Het verhaal, de sfeer, de graphics, het sounddesign en de Schotse stemvertolkingen kregen allemaal kritische lof, en terecht: je veranderde koud staal en donker water in een van de meest overtuigende horror-settings van het jaar.

Toen reikte ik naar de gameplay en sloot mijn hand zich om lucht. Critici signaleerden magere mechanieken, een lineaire walking-sim structuur en een korte speelduur, wat de beleefde manier is om te zeggen dat het platform een prachtige gang is waar je vooral doorheen kuiert terwijl het schrijven het zware werk doet. Als de engste beslissing die je me geeft is welke loopbrug ik vervolgens neem, leun je op vakmanschap om een dun ontwerp te verbergen.

Hier is de oprechte positieve kant, en hij is groot: gebruikers waren het hard oneens met de critici. Metacritic-gebruikersscores liepen rond de 8,5 tot 9,4, opvallend hoger dan de consensus van critici, omdat voor veel spelers die sfeer en die beknoptheid het hele punt zijn, niet de fout. Dag één lanceren op Game Pass en PS Plus was de slimste zet die je deed, want zonder extra kosten is een korte, prachtige, perfect gedoseerde horrorverhaal een makkelijke ja.