SOMA

Je bouwde een survival horror en gaf toen stilletjes toe dat het survival-horror deel het zwakste eraan was. SOMA is een cultklassieker om één onmiskenbare reden: het schrijven. De existentiële dreiging van bewustzijn, identiteit, en wat het betekent om 'jou' te zijn als je gekopieerd kunt worden, dat is hier het echte monster, en het is het soort horror dat je de game uit volgt en de douche in de volgende ochtend. De Golden Joystick-nominaties voor storytelling en originele game waren geen liefdadigheid. Je verdiende ze.

Mechanisch bleef je trouw aan de Amnesia-bloedlijn: geen gevechten, alleen rennen, verstoppen en bidden, een wezen in het donker en een zaklamp en je eigen razende pols. Op papier is dat pure spanning. In de praktijk werden je monsters het meest verdeeldheid zaaiende ding dat je uitbracht. Veel spelers vonden ze te stressvol, niet op de goede manier, op de manier die je uit je eigen prachtig geschreven filosofiecollege rukt om voor de negende keer in een kast te friemelen. Als de schrik het verhaal begint te onderbreken in plaats van te dienen, is er iets niet in lijn.

En je wist het, want in 2017 deed je iets waar de meeste studio's te trots voor zijn: je voegde een officiële monstervrije Safe Mode toe zodat spelers gewoon het verhaal konden opnemen. Dat is geen nederlaag, dat is een ontwikkelaar die luistert. Je bewees dat je verhaal sterk genoeg was om te staan met de horror eraf geschuurd, het hoogste compliment dat een horrorgame zichzelf per ongeluk kan maken. De meeste games zijn eng en vergetelijk. Jij was vergetelijk-eng en onvergetelijk-slim.