The Verdict
Jij bent Keiichiro Toyama, je bedacht Silent Hill, Siren en Gravity Rush, en Slitterhead is je eerste uithaal sinds je bij Sony Japan Studio buiten liep. Die geschiedenis is een zegen en een spookbeeld, want iedereen verwachtte weer een genre-definiërende nachtmerrie en kreeg in plaats daarvan een fascinerend, gebrekkig experiment. De Hyoki body-swap mechaniek, waarbij je midden in een gevecht van de ene vreemde naar de andere springt, is een oprecht origineel idee dat niemand anders in horror doet. Dat is het heldere, kloppende hart van dit ding.
En rondom dat hart is het lichaam ruw. De sfeer is sterk, de soundtrack kreeg oprechte lof, en het centrale idee is precies het soort dat alleen een Silent Hill-bedenker zou verzinnen. Maar een 60 op Metacritic liegt niet over het weefsel eromheen: repetitieve missies, magere vijandvariatie, en gevechten die toeslaan met al het gewicht van een natte keukenrol. Je kunt iedereen in de stad bezitten en toch voelt het op een of andere manier gewichtloos, wat een eigen soort horror is.
Dan blijft het verhaal te lang plakken en sleept een slimme premisse voorbij het punt waarop het nog eng is. En in plaats van het werk voor zichzelf te laten spreken, ging Bokeh publiekelijk in tegen de review van IGN en schopte zo een kleine controverse op. Schat, de energie die je verspilde aan het bevechten van een cijfer had je beter gestopt in het inkorten van de speelduur en het toevoegen van vijanden. Verdedig de game door hem korter te maken, niet door hem luider te maken.
What it nails
- ▲De Hyoki body-swap gevechten: midden in een gevecht een willekeurig persoon kapen is een oprecht unieke mechaniek die critici er specifiek uithaalden voor lof.
- ▲Sfeer die zijn afkomst waardig is, precies de griezelige dreiging die je verwacht van de bedenker van Silent Hill en Siren.
- ▲Een soundtrack die specifieke lof oogstte en de stemming draagt waar de gameplay doorzakt.
- ▲De pure ambitie van een debuutstudio die een origineel horrorconcept uitbrengt in plaats van op veilig te spelen.
What it botches
- ▼Repetitieve missies die dezelfde beats hergebruiken tot het nieuwtje van body-swappen er af is.
- ▼Beperkte vijandvariatie, waardoor de horror lang voor de aftiteling al door zijn nieuwe monsters heen is.
- ▼Gewichtloze gevechten die elk treffen ondermijnen, een fatale fout in een action-horror die rond vechten is gebouwd.
- ▼Een te lang verhaal dat de premisse voorbij zijn houdbaarheidsdatum sleept en het geheel naar een 60 op Metacritic trekt.
Who it's for
Toyama-loyalisten en nieuwsgierige horrorfans die janky gevechten zullen vergeven voor een van de origineelste ideeën in het genre.
Who should skip
Spelers die strakke, gewichtige actie nodig hebben en afhaken zodra een horrorgame zijn eigen missies begint te herhalen.
The whole story lives on the hub