Resident Evil 7: Biohazard

Je deed het dapperste wat een miljardenfranchise kan doen: je gaf toe dat je de draad kwijt was. Nadat RE5 en RE6 survival horror in een coöperatieve actiefilm met af en toe een zombie veranderden, rukte je de camera van Chris Redfields schouder, kleefde je hem op een first-person view, en duwde je me het rottende Louisiana-landgoed van de familie Baker in. Het resultaat is oprecht eng, het woord waar critici telkens naar grepen, en het bangst dat deze serie iemand in meer dan tien jaar had gemaakt.

De first-person ommezwaai was geen gimmick, het was een these. Opgesloten in één vervallen huis met een familie die niet dood wil blijven, herbouwde je claustrofobie, resource-schaarste en de koude dreiging van voetstappen horen die je niet kunt zien. Dit is ook waar de RE Engine geboren werd, het fundament waarop elke volgende Resident Evil en remake zou staan. Je maakte niet alleen een goede game. Je goot het beton waarop het volgende decennium van de franchise is gebouwd.

Het is niet foutloos, en de barsten tonen laat. Critici signaleerden een zwakker laatste bedrijf, waar de zorgvuldige spanning die je in de keuken had gebrouwen plaatsmaakt voor een conventionelere, minder angstaanjagende afsluiting. Maar de longtail-cijfers beslechten het argument: 13,7 miljoen-plus exemplaren en ruim een miljoen verkocht elk jaar gedurende acht opeenvolgende jaren. Dat is geen hit, dat is een spookbeeld dat weigert op te trekken. Je maakte mensen één keer bang en ze bleven terugkomen om het opnieuw te voelen.