Resident Evil 2

Je nam een fixed-camera relikwie uit 1998 en herbouwde het tot Metacritics best gerecenseerde game van 2019, en eerlijk gezegd is het moeilijk cynisch te zijn als het werk zo goed is. De over-de-schouder gevechten zijn gespannen en weloverwogen, het Raccoon City Police Department druipt sfeer uit elke bloed-glibberige gang, en je veranderde munitie-schaarste in een echte morele crisis. Dit is wat er gebeurt als een studio het origineel respecteert en weigert op nostalgie te coasten.

Dan is er Mr. X, de Tyrant in de trenchcoat, de enkele beste stalker-mechaniek die je ooit uitbracht. Hij springt niet op je af. Hij sjokt. Hij wacht. Hij verandert het geluid van je eigen voetstappen in een waarschuwing, en de meedogenloze zware tred die een gang nadert waarvan je dacht dat hij veilig was, is het soort dreiging waar de meeste horrorgames voor zouden moorden. Je maakte een wapen van geduld en liet een heel genre aantekeningen maken.

De enige spotlach die ik kan vinden, en ik moest graven, zijn de hergebruikte assets tussen de campagnes van Leon en Claire, waar de A- en B-scenario's meer overlappen dan de marketing impliceerde. Het is een kleine smet op een bijna foutloze glasplaat. Dit is de maatstaf, de game die de RE Engine-remakestrategie cementeerde en iedereen uitdaagde om bij te blijven. Je remaakte niet alleen een klassieker. Je schreef de handleiding over hoe je het doet.