این فرض که «در دسترس عموم» یعنی آزاد برای خراش دادن و آموزش روی آن

خراش دادن انبوه داده‌های وبِ عمومی، شامل اطلاعات شخصی، برای ساختن یک مجموعه‌ی آموزشی با این نظریه که عمومی یعنی صید آزاد.

دعاوی جمعیِ گسترده این نظریه را پیش بردند که خراش دادن میلیاردها کلمه و جزئیات شخصی برای آموزش مدل‌ها، بدون رضایت، حقوق حریم خصوصی و داده را درگیر می‌کند. بعضی از آن دعاوی خاص بر سر مسائل آیینی لنگیدند، پس آن‌ها را نظریه‌ساز بدان نه پیروزی. ولی خودِ نظریه حالا محکم روی میز است.

قابل‌مشاهده بودنِ عمومی درباره‌ی دسترسی است، نه اجازه. اینکه یک عکس، یک پست، یا یک پروفایل قابل‌دسترس است هیچ نمی‌گوید که آیا می‌توانی آن را در یک مدلِ تجاری بلعی. آن سؤال دوم قواعد خودش را دارد، و دارند سفت‌تر می‌شوند.

• 01نقشه‌ای بکش که داده‌ی آموزشی‌ات واقعاً از کجا می‌آید و آیا حق استفاده از آن به آن شکل را داری.
• 02منابع دارای مجوز، رضایت‌داده، یا به‌وضوح مجاز را به «هر چه می‌توانستیم دسترسی پیدا کنیم را خراش دادیم» ترجیح بده.
• 03فرض را بر این بگذار که داده‌ی شخصی در یک مکان عمومی باز هم تعهداتی به همراه دارد. معمولاً همین‌طور است.