Aurora
Yes · Progressive Rock
Reviewed 2026-06-12
The Roast
“تبریک، Yes. شما بیست و چهارمین آلبوم استودیوییتان را منتشر کردید، که یا یک یادبود برای پشتکار انسانی است یا دلیلی که هیچکس در تیم مدیریتتان بلد نیست کلمهی «کافیه» را بر زبان بیاورد. Aurora در سال ۲۰۲۶ از طریق InsideOut Music و Sony منتشر میشود و آنچه را که Jon Davison «سهگانه» با The Quest و Mirror to the Sky مینامد تکمیل میکند. سهگانه، Jon. این اصطلاح مسابقات اسبدوانی است. شما یک گروه پراگراک هستید که Czech National Symphony Orchestra را در لیست تماس سریع دارید. بودجهی استعارهها به اندازهی الهام کشیده و نازک شده است. Louder Sound از قبل متوجه شد و آلبوم را «متکی به حافظهی عضلانی به جای الهام واقعی» خواند، و صادقانه بگویم این رسید دردناک است، چون حافظهی عضلانی دقیقاً همان چیزی است که این آلبوم به نظر میرسد: پنج متخصص بسیار بااستعداد که همان کاری را میکنند که همیشه کردهاند، از استودیوهای خانگیشان، از راه دور، چون ظاهراً تور Classic Tales of YES همه را آنقدر خسته کرد که دیگر حتی بودن در یک اتاق هم روی میز نبود. برای انصاف باید گفت، Geoff Downes اوایل ۲۰۲۵ قول داد که Aurora «خیلی پراگتر از چند آلبوم اخیر» خواهد بود، و بله، یک ارکستر سمفونیک کامل به رهبری Vladimir Martinka آوردید، پس از نظر فنی بلندپروازی روی کاغذ وجود دارد. اما بلندپروازی روی کاغذ و بلندپروازی روی نوار دو چیز کاملاً متفاوت هستند. Glide Magazine با دیپلماسی از «لحظاتی از درخشش علیرغم سفری ناهموار» یاد کرد، که به زبان منتقدان یعنی: بخشهای خوب واقعاً خوبند و بقیه پرکنندهای است که ردای جادوگر پوشیده. ده قطعه به علاوهی دو قطعهی بونوس به نامهای 'Jambustin'' و 'Watching the River Roll' نشان میدهد که نه ایده تمام کردید، بلکه از ویرایش ایدههایی که داشتید امتناع کردید. 'Jambustin'' اسم یک قطعهی بونوس است که مثل نام رد شدهی یک مکمل فیبری به نظر میرسد، و شما آن را روی نسخهی deluxe artbook گذاشتید که با وینیل سبز روشن هم عرضه میشود. زیباییشناسی بینقص است. کیوریشن با سخاوت افراطی انجام شده. Steve Howe یک گیتار ۱۲ سیمهی پرتغالی برمیدارد، که واقعاً جالبترین تصمیم خلاقانهی آلبوم است و تنها لحظهای که حس میکنید کسی در اتاق کنجکاو شده، نه راحت. Roger Dean و دخترش Freya Dean آرتورک را طراحی کردهاند، و البته خیرهکننده به نظر میرسد، چون Roger Dean هیچوقت از نظر بصری یک آلبوم Yes را ناامید نکرده، حتی وقتی موسیقی داخلش تمام تلاشش را میکند که سُر بخورد. ۵۰۰ نسخه از وینیل انحصاری رنگ انگوری از طریق فروشگاه خودتان فروختید، که به شیوهی «گروهی که از پشت یک میز تاشو اجناسش را میفروشد» جذاب است. Aurora آلبومی است که طرفداران Yes را دوست دارد و انتظار دارد طرفداران Yes هم بیقید و شرط آن را دوست داشته باشند، و برای متعهدترینها، این قرارداد به خوبی پابرجا خواهد ماند.”
Sally's not done with you yet.
Drop a URL, screenshot, or file and Sally will give you the honest truth.
The Bright Side
دست بردن Steve Howe به سمت یک گیتار ۱۲ سیمهی پرتغالی هیجانانگیزترین لحظهی آلبوم است و دلیلی که کنجکاوی واقعی هنوز جایی در این گروه زنده است. Czech National Symphony Orchestra وزن ارکسترال واقعیای اضافه میکند که آلبوم را از صرف نوستالژی بالاتر میبرد، و Prog Report اشتباه نکرد که آن را قویترین آلبوم دورهی Jon Davison تا کنون نامید. آرتورک Roger و Freya Dean پیشبینیپذیر زیباست و ثابت میکند که برخی سنتها ارزش دارند دقیقاً همانطور که هستند حفظ شوند.
Hardest Sneer
“بیست و چهارمین آلبوم شما آنقدر راحت است که اساساً به آگاهی رسیده و دمپایی خواسته.”
Think your work can survive this?
Drop a URL, screenshot, or file and Sally will give you the honest truth.
Issues (4)
Muscle Memory Is Not a Creative Strategy
Receipt
Louder Sound called Aurora an album 'relying on muscle memory rather than real inspiration,' and the remote home studio workflow used to develop it suggests the band never even had to look each other in the eye to make creative decisions.
Fix
Get in a room together. Physical proximity creates friction, and friction creates choices. The Portuguese 12-string moment proves Howe still has surprises in him when he reaches for something unfamiliar. Build a whole album around that instinct instead of one track.
The Trifecta Nobody Asked For
Receipt
Jon Davison described Aurora as completing a 'trifecta' with The Quest (2021) and Mirror to the Sky (2023), framing three albums in five years as a planned artistic arc rather than what Glide Magazine politely called an 'uneven journey.'
Fix
Trilogies need internal contrast to justify the concept. If you are going to sell three albums as a unified statement, the third entry needs to feel like a culmination, not a continuation. Define what Aurora resolves that the first two left open, and make that resolution audible.
'Jambustin'' Is a Bonus Track Title, Not a Song Title
Receipt
The album ships with two bonus tracks: 'Jambustin'' and 'Watching the River Roll.' One of these sounds like a spontaneous studio experiment that was correctly identified as not quite album-worthy and then incorrectly included anyway on a premium deluxe format.
Fix
Bonus tracks on a deluxe artbook edition should be rarities that reward serious fans, not jam sessions with playful names that undercut the orchestral seriousness you spent the rest of the album building. Cut 'Jambustin'' or rename it something that belongs on the same record as a Czech symphony orchestra.
The Grape Vinyl Is Doing More Marketing Work Than the Music
Receipt
A grape-colored vinyl limited to 500 copies sold via the band's official store is a smart collectible move, but when the most talked-about aesthetic choice on a release is the color of the physical format rather than any specific musical moment, your packaging is outperforming your songs.
Fix
Let the music generate the conversation and let the vinyl be a reward for people already converted. That means front-loading press coverage with the Czech orchestra arrangements and the Portuguese 12-string work, not the color of the wax.