I Knew It, I Knew You

The Roast

“بیایید درباره اینکه این چیست صادق باشیم. بزرگترین ستاره پاپ کره زمین و بزرگترین کارخانه انیمیشن کره زمین در یک اتاق جلسه نشستند، دست دادند، و هم‌افزایی خودش بیرون افتاد. اینکه تیلور سوئیفت بالاد بزرگ Toy Story 5 را بنویسد، معادل سرگرمی‌وار پهلو گرفتن دو ناو هواپیمابر است، و با این حال من اینجا نشسته‌ام، بعد از سه بار گوش دادن، و درباره عروسک گاوچران داخل جعبه اهدا زمزمه می‌کنم، مثل آدمی که احساساتش کار می‌کند. او نسخه اولیه فیلم را دید، به جک آنتونوف زنگ زد و یک بالاد کانتری پاپ پرانرژی حول جسی ساخت، حامل رسمی ترومای رهاشدگی این مجموعه، همراه با بانجو، ماندولین، سازدهنی، ساکسوفون و حدود یازده ساز دیگر، چون خویشتنداری مال هنرمندهایی است که کاتالوگشان ارزش‌گذاری نشده. خط بیس روی بخار بلوز و فولک می‌غلتد، همخوان دقیقاً همان‌جایی فرود می‌آید که هر گروه کانونی روی زمین پیش‌بینی کرده بود، و عنوان آن‌قدر خودش را تکرار می‌کند که انگار می‌ترسد یادتان برود کدام آهنگ همین الان رکورد اسپاتیفای را شکست. تا رقم اعشار حساب‌شده است. و در عین حال، به شکلی حرص‌درآور، خوب است. کلاهبرداری سوئیفتِ متاخر همین است: بدبینانه‌ترین حرکت ممکن را انجام می‌دهد، بالادسازی شرکتی برای یک مجموعه اسباب‌بازی سی‌ساله، و بعد آن را با چنان مهارتی اجرا می‌کند که پول‌درآوری نامیدنش، توهین به پول‌درآوری به نظر می‌رسد. ماشین کار می‌کند. و من از اینکه ماشین کار می‌کند متنفرم.”

The Bright Side

زیر کاغذبازی‌های لایسنس، یک آهنگ واقعی هست. بازگشت سوئیفت به غرایز کانتری‌اش بیشتر از نصف تولیدات سینتی اخیرش به صدایش می‌آید، بانجو و ماندولین و سازدهنی به تنظیم گرمای واقعی می‌دهند نه مه لپ‌تاپی، و انتخاب جسی به عنوان لنگر احساسی، نویسندگی هوشمندانه است، خطی مستقیم به When She Loved Me، غمگین‌ترین چهار دقیقه‌ای که پیکسار تا به حال تحویل داده. ملودی احساسش را صادقانه به دست می‌آورد، که برای یک سفارش شرکتی تقریباً معجزه است.

Hardest Sneer

“یک میلیاردر برای شرکتی که از سال 1995 کودکی شما را بازفروشی می‌کند، آهنگی اشک‌انگیز درباره یک اسباب‌بازی رهاشده نوشت، و جایی یک مدیر بازاریابی با دیدن پیش‌بینی‌های فصلی اشک واقعی ریخت. عروسک جا گذاشته می‌شود؛ فاکتور هرگز.”

Issues (3)