Forever Now

Switchfoot، بطور موفق به ريشه هاي راك خود برگشتيد، عبارتي که از سال 2011 برای هر آلبوم Switchfoot استفاده شده است، و Forever Now با ادب به عنوان بازگشتي امن به شکل معرفي شده است. اين کل roast در چهار کلمه است. اين قويترين و منسجم ترين مجموعه شما در سال ها است، گيتار ها برگشتند و بلند، و هنوز هم به ارتفاع سرسام آور Nothing Is Sound، Hello Hurricane يا Vice Verses نمي رسد، که بازنگري ها شما را يادآوري مي کنند مانند والديني که شما را با برادر بزرگتر موفق تر خود مقايسه مي کند. مفهوم صادقانه و کمي رولو شده است: اگر امروز آخرين روز شما بود، چگونه آن را زندگي مي کردي، تأملي درباره حواس پرتي، اميد، جامعه و انساني ماندن در عصر الگوريتم ها. Wake Up, Mr. Crow و سرود Ride or Die به نقطه شيرين راک ورزشگاه San Diego مي رسند، Natural Causes واقعاً يک باللاد زيبا است، و Two Twins شما را امکان دادند تا مقداري از عضله blues-rock نشان دهيد. وقتي متعهد مي شويد، گروه هنوز هم مثل پسرهايي به نظر مي رسند که آهنگ هايي از راديو ضبط کرده اند. مشکل رفاه است. Carpe diem به عنوان پايه نامه آلبوم منطقه پوستر الهام بخش است. کمان کسب دوباره گيتار از سوي بازنشسته ها يک دهه پيش است، و امن در هر بازنگري مهربان کار سنگيني انجام مي دهد. شما آلبوم بدي ساخته نيستيد. شما يکي آرام بخش ساختيد، که برای گروهي که روزی بطور فوري به نظر مي رسيد، انتقاد خاموش خود است.