Oh yeah?
Steve Lacy · Alternative R&B
“تو پرواز به پاریس کردی یک آلبوم ضبط کنی و با خط درباره چیزی که در دندان های تو گیر مانده بود برگشتی.”
تو یک آلبوم با بهترین صدا سال درست کردی و بعدش واژه روش نوشتی. فقط همین. ده آهنگ، سی و نه دقیقه، خود تولید شده، و موسیقی واقعاً زیبا است: نوازندگی گیتار آزاد و گرم است، ترتیب مثل یک فکر پیوسته جریان دارد، و بین فانک خواب و تمام قدرت بند سوئیچ می کنی بدون اینکه مثل پوشش بپوشی. Stereogum گفت یک کار کامل شده و یکی از خالص ترین لذت بخش آلبوم های سال است. آن ها درست می گویند. سپس همان نقد باید می افزود که متن های تو بطور مداوم وحشتناک هستند و آن ها در این مورد هم درست می گویند. اینجا مشکل تو است Steve. تو شده یک تولید کننده و آرایش دهنده جدی، اما متن نویسی تو هنوز هم در سطح یک گروه چت در دو شب صبح است. تو SZA در یک آهنگ داری، Erykah Badu در آهنگ دیگر، Cecile Believe در سوم. Erykah Badu. تو یکی از بزرگ ترین متن نویس روح مدرن را آوردی و بعد اتاق را با خطی در مورد نوزادی بزرگ و کارما که یک بدبخت است، تحویل دادی. این تحریک نیست. این یک مرد است که یک ریم پیدا کرد و نتوانست آن را از دست دهد. بخش ناراحت کننده این است که تو واضح می توانی این کار را انجام دهی. روی "nice shoes" تو می نویسی که زندگی اما یک لکه است و نه یک خالکوبی، که اینکه جوانی را تعقیب کردن احمقانه است، و ناگاه یک شخص کامل در آهنگ است. این یک فکر واقعی است، صادر شده صادق، و سخت تر از هر چیز دیگری در آلبوم. تو ناتوان از نویسندگی نیستی. تو فقط ویرایش نمی کنی. جایی در فرآیند تو یک لحظه وجود دارد که تو تصمیم می گیری که اولین چیزی که تو گفتی خنده دار تر است، و آن لحظه یک کلاسیک را از تو می رباید.
این یک آلبوم خیلی خوب است و من می خواهم آن را صاف اعلام کنم، زیرا مشکل متن ساده است و دستاورد سخت تر است. تولید روان است، تن گیتار واقعاً از تست، و در سی و نه دقیقه در ده آهنگ تو چیز نادر را ساخته ای: یک رکورد بدون پر و بدون متورم، که قبل از اینکه با آن کار کنی تمام می شود. Rolling Stone فراخوان تو را یکی از خودکار تعریف کننده پاپ نسل Z نیست هایپ، فقط آنچه که نوار به نظر می رسد است. Clash گفتند این یک کار تقریباً یک کلاسیک واقعی است. شکاف بین این و یک کلاسیک نه استعداد، نه بودجه، نه آرزو است. تقریباً چهل و پنج دقیقه با قلم و تمایل به خط زدن چیزها است.
The shock line is doing the work of an actual idea
“From doom: "I'm a big baby suckin' on big titties / Karma's a bitch, and I bet she's pretty". Stereogum's Chris DeVille flagged it directly, writing that he had not winced this much listening to an otherwise-excellent album since Kanye was at his peak.”
The fix Every time you reach for a shock image, write the boring version of the line underneath it and compare. If the boring version says more about you, keep the boring version. Shock is a texture, not a thesis.
Filler phrasing inside your most emotional moments
“"I don't wanna cheat no more, be no whore / I would rather be the one that you tell your mom about and stuff". You built to a confession and then closed it with "and stuff", which detonates the sincerity of the entire couplet.”
The fix Ban filler tails from vulnerable lines. If a line needs a cushion at the end, you have not committed to the feeling yet. Sing it plain and let it be uncomfortable.
Elite features, undercooked writing to hand them
“SZA on is it cool?, Erykah Badu on pure colour, Cecile Believe on lovesexdrugbomb. Three of the most distinctive voices available to you, on a record whose near-unanimous critical complaint is the quality of the words.”
The fix Write the feature verses last, after you have found what the album is about. Guests should be arriving into a finished thought, not decorating an unfinished one.
You already know what your best writing sounds like
“From nice shoes: "Life is but a stain, it's not a tattoo / It's lame to chase youth." It is the most quoted lyric on the record and the plainest, with no shock image anywhere near it.”
The fix Take that couplet, pin it above the desk, and use it as the bar. Any line that would embarrass you next to it does not make the album.
Think your track survives me? Drop a link.
A full teardown from €2,99. No mercy.