RE:CREATED

سی سال بعد، Placebo به سال ۱۹۹۶ بازگشته و آلبوم نخست خود را دوباره ضبط کرده اند، و راستش جسارتشان نیمی از جذابیت ماجراست. آن را نسخه کارگردان می نامند، که شیوه ای بسیار مودبانه است برای گفتن: حالا بالاخره می دانیم چه می کنیم، پس می خواهیم از نو انجامش دهیم. ده قطعه اصلی به همراه دو قطعه اضافه، همه با صدای بلندتر، سنگین تر و عضلانی تر بازسازی شده اند، و قطعه آغازین Come Home طوری وارد می شود که انگار سی سال روز پا را جا انداخته و بعد یکراست به سراغ دستگاه اسکات رفته است. نکته اینجاست که جواب می دهد. قطعه ها پیش برنده ترند، نوازندگی مطمئن است، و تولید دیگر مثل گروهی به گوش نمی رسد که امیدوار است استودیو هیاهوی درون سرشان را ترجمه کند. این بار شد. و این ما را به بخش معذب کننده می رساند، و می دانستی که یکی هست. این اقتصاد نوستالژی در کت چرمی است. ضبط دوباره کاتالوگ خود، ترفند تازه محبوب صنعت موسیقی است، و پرسش خاموش زیر تمام این مهارت این است که آیا باید آلبومی را که از پیش داری دوباره بخری، چون گروه بالاخره اکولایزر را فهمیده است. Louder Than War چهار و نیم از پنج داد، SonicAbuse نه از ده، و منتقدی گفت اگر این یک آلبوم کاملا تازه بود، بهترین آلبوم آلت راک سال ۲۰۲۶ می شد. تحسین بزرگی است، اما به آن اگر دقت کن. این تعریف بر تظاهر به اینکه نسخه اصلی هرگز وجود نداشته بنا شده است. با این همه، نگاه چپ چپ کنار، این همان ضبط دوباره نادری است که وجودش را به دست می آورد، نه آنکه صرفا از حق امتیاز محافظت کند. به سالگرد تکیه نکردند، واقعا عرق ریختند، و نتیجه آلبومی نخست است که بالاخره همانطور به گوش می رسد که گروه همیشه در سر شنیده بود. اگر قرار است خاطرات خودم را دوباره به من بفروشی، دست کم همین قدر خوب انجامش بده.