Dinner Party

The Roast

“Dinner Party معادل موسیقایی مهمانی است که دقیقا سر وقت می‌رسد، یک بطری شراب سفید متوسط می‌آورد، دو بار از آشپزی‌ات تعریف می‌کند و پیش از آنکه کسی مجبور شود خمیازه‌اش را پنهان کند، می‌رود. چهارمین آلبوم انفرادی نایل هوران دوازده قطعه پاپ راک به طرز تهاجمی دلپذیر است که هیچ جرمی مرتکب نمی‌شود چون هرگز از خانه بیرون نمی‌رود. هر گیتار غرق آفتاب است، هر ملودی دقیقا همان‌جایی فرود می‌آید که گوش انتظارش را داشت، و هر ریسک عاطفی آن‌قدر سمباده خورده که بافت لحاف هتل را پیدا کرده است. استادکاری است، این را قبول دارم، اما حوالی قطعه هفتم فهمیدم که نمی‌توانم حتی یک لحظه را نام ببرم که چیزی را به خطر انداخته یا حتی صدایش را کمی بلند کرده باشد. منسجم است، بله، همان‌طور که رنگ بژ منسجم است. مهمانی شامی که همه‌چیزش قابل قبول است و کمی گرسنه‌تر از وقتی که آمدی به خانه برمی‌گردی.”

The Bright Side

انصاف را رعایت کنیم: این مرد بلد است ملودی‌ای بنویسد که بدون التماس در ذهن بماند. هوک‌های Little More Time و قطعه هم‌نام آلبوم واقعا گرم‌اند، تهیه و تنظیم تمیز است بی‌آنکه استریل باشد، و صدای هوران به اعتمادبه‌نفسی آرام رسیده که به این پالت سافت راک دهه هفتادی به زیبایی می‌نشیند. به عنوان موسیقی پس‌زمینه یک مهمانی شام واقعی تقریبا بی‌نقص است، و میراث‌هایی بدتر از دلپذیر بودن قابل اعتماد هم وجود دارد.

Hardest Sneer

“نایل آلبومی چنان بی‌آزار ساخته که حتی تحقیر من هم از رویش سر می‌خورد. دوازده آهنگ، صفر جهش ضربان، معادل صوتی دمای اتاق.”

Issues (3)