My Mess, My Heart, My Life

مایلز اسمیت به همان شیوه‌ای به نخستین آلبومش می‌رسد که این روزها پاپ تقریباً همیشه می‌رسد، تک‌آهنگ به تک‌آهنگ، با Stay (If You Wanna Dance) و Drive Safe و My Mess و Hold Me in the Dark که همگی پیش از آلبوم کامل بیرون آمده‌اند. او آن را صادقانه‌ترین چیزی می‌خواند که تا به حال ساخته، که همان حرفی است که هر هنرمندی درباره هر آلبومی می‌زند، و تک‌آهنگ‌ها این را با صداقتی بزرگ و پاکوبنده و آماده برای جشنواره‌ها تأیید می‌کنند، صداقتی که طراحی شده تا چهل هزار نفر یکجا آن را پس‌خوانی کنند. صنعتگری واقعی است. اسمیت کوراسی می‌نویسد که پشت چشمانت جا خوش می‌کند، و صدایش آن صداقت گرم و اندکی ترک‌خورده‌ای را دارد که رادیو عاشقش است. مشکل اینجاست که فرمول، اوج آکوستیک سرودگونه با پاکوبی و قلابی پر از حسرت، شلوغ‌ترین مسیر در پاپ امروزی است، و در تک‌آهنگ‌ها هنوز کاری در آن نمی‌کند که دوجین جوان صادق دیگر با گیتار، درست همین امسال، انجام ندهند. صداقت نیتی عالی است و جایگزینی ضعیف برای یگانگی. آلبوم به جای نتیجه‌گیری‌های مرتب به گشودگی عاطفی تکیه می‌کند، که ستودنی است، اما گشودگی تنها وقتی به هدف می‌نشیند که صدای زیر آن مثل هیچ‌کس دیگری به گوش نرسد. روشن است که مایلز اسمیت می‌تواند یک هیت بنویسد. حرکت بعدی، نوشتن آهنگی است که فقط می‌توانست مال او باشد.