Florescence

The Roast

“"Florescence" یک آلبوم سوم کاملاً شایسته است از یک خواننده پاپ بریتانیایی کاملاً شایسته که آنقدر طولانی بر آستانه موفقیت ایستاده که خود آستانه به ژانرش تبدیل شده. میزی پیترز همان پاپِ اعترافی، شوخ‌طبع و کمی ادبی را می‌نویسد که دقیقاً وسط نمودار ون میان تیلور سویفت و گریسی ایبرامز و الیویا رودریگو می‌نشیند، فقط با ادبِ کسی که هنوز باریستا را به نام صدا می‌زند. ترانه‌ها به سبک دهه ۲۰۲۰ مرتب ساخته شده‌اند، هر سطر با چرخشی هوشمندانه پایان می‌گیرد که در کپشن تیک‌تاک می‌درخشد و در زندگی واقعی کمتر. تولید موسیقی، لاکِ آکوستیکِ تمیز است، درام با براش، لایه‌های "اوو" در بریج و پیانویی که دقیقاً سر زمانی که قرارداد فرمان می‌دهد وارد می‌شود. دوست نداشتنش غیرممکن است. بیست دقیقه بعد به یاد آوردن یک ملودی هم به همان اندازه غیرممکن است و این نفرین هفتمین هنرمندِ توصیه‌شده در الگوریتمی است که ساخته شده تا هرگز واقعاً غافلگیرت نکند.”

The Bright Side

او صادقانه یکی از تیزترین ترانه‌سراهای این مسیر است و وقتی به یک خط اجازه نفس کشیدن می‌دهد به جای آراستن، ترانه‌ها فرود می‌آیند. آلبوم به دست کسی چیده شده که هنوز به "آلبوم" باور دارد، چیزی که کم‌یاب شده. حمایت شیران به‌روشنی برایش فضای ساختن آلبومی را که می‌خواست خریده است.

Hardest Sneer

“نام‌گذاری آلبوم سوم به "Florescence" وقتی خود ترانه‌ها نیمه‌شکوفه می‌مانند، عنوانی است که فقط یک فارغ‌التحصیل ادبیات جرأت می‌کند و فقط یک روابط‌عمومی از آن دفاع می‌کند.”

Issues (3)