EXPERIMENTAL RAP

The Roast

“این که پگی در سال 2026 آلبومی را EXPERIMENTAL RAP می نامد یا صادقانه ترین انتخاب عنوان کارنامه اوست یا یک شوخی طولانی خطاب به هر منتقدی که هشت سال او را آزمایشگر نامیده، و خود آلبوم از پاسخ به این پرسش سر باز می زند. تولید همچنان آن کولاژ شاخص است از درام ماشین های ترکیده، نمونه های R&B با پیچ بالا که پیش از پایان میزان فرو می پاشند، و تکه های وکال پراکنده ای که گویی از یک هارد خراب کنده شده اند. فلوی او از زمان LP! و SCARING THE HOES فشرده تر شده، بیشتر در پاکت می ماند و کمتر آن پاشش پر هرج و مرج را دارد. مهمان ها با دقت جراحی چیده شده اند و مدت زمان زیر چهل دقیقه می ماند، که برای آلبومی از پگی به منزله خویشتنداری ترکیب بندی است. آنچه کم است، هرگونه حسی است مبنی بر این که او فراتر از منطقه راحتی خودش هل داده شده، چون منطقه راحتی همین حالا هم آنقدر دور است. وقتی خط پایه ات سایش است، تنها جهت برای آزمایش کردن به سمت چیزی نرم تر است، و او دور آن در می چرخد بی آن که بازش کند.”

The Bright Side

ترتیب قطعات بهترین در میان آلبوم های پگی است، با سه یا چهار اوج واقعی به جای یک حمله متمرکز در ابتدا. گوش او برای نمونه ای که هیچ کس دیگر سراغش نمی رود همچنان در ژانر بی رقیب است. قطعه پایانی اثری به آرامی خیره کننده است که به آلبومی اشاره دارد که اگر اجازه می داد نویز بیش از هشت میزان فروکش کند می توانست بسازد.

Hardest Sneer

“EXPERIMENTAL RAP نامیدن آن فقط زمانی فخرفروشی است که آزمایش هنوز ادامه دارد، و در این مرحله پگی به اندازه کافی همان روال آزمایشگاهی را تکرار کرده تا یافته هایش را منتشر کند.”

Issues (3)