Sanctuary

The Roast

“بیست و سه سال پس از Fallen، Amy Lee همچنان تنها انسان روی زمین است که می‌تواند یک گروه کر، یک بخش زهی و یک گیتار با کوک پایین را مثل یک شخصیت به صدا درآورد، نه مثل یک ردیف بودجه. Sanctuary، نخستین آلبوم Evanescence در پنج سال اخیر، حضانت را میان Nick Raskulinecz و Jordan Fish تقسیم می‌کند و درزها به‌وضوح شنیده می‌شوند. نیمی از آلبوم متالِ کلیسایی کلاسیک است و نیمه دیگر همان پالتوی براق سینت متال‌کوری را پوشیده که Fish پیش‌تر برای Poppy و Bring Me The Horizon دوخته بود. بیشتر از آنچه باید جواب می‌دهد و اعتراف به این موضوع آزاردهنده است. صدای Lee همچنان یک مزیت ناعادلانه است، بالای بریک‌داون‌ها اوج می‌گیرد انگار دارد به آنها نمره می‌دهد، و الکترونیکِ سردتر به تئاتر گوتیک او قابی تیزتر از هر چیزی از میانه دهه دوهزار به این سو می‌بخشد. مشکل این است که ژانری که او اختراع کرد دو دهه توسط مقلدان غارت شده، پس وقتی Sanctuary به شکوه قدیمی تکیه می‌کند، گاهی انگار Evanescence دارد کاوری از یک گروه تریبیوت Evanescence اجرا می‌کند. چند همخوان هنوز دنبال قالب رادیوی راکی می‌دوند که دیگر وجود ندارد. با این همه، در سالی پر از راکِ بژِ پلی‌لیستی، آلبومی با این تعهد تئاتری تقریباً رادیکال به نظر می‌رسد. هیچ‌کس دیگری این کار را در این مقیاس نمی‌کند، عمدتاً چون هیچ‌کس دیگری نمی‌تواند، و Lee این را خوب می‌داند.”

The Bright Side

صدای Amy Lee، بدیهی است، اما به‌خصوص کاری که پروداکشن‌های Jordan Fish با آن می‌کنند. لایه‌های سینت و وزن متال‌کور به او زمینی مدرن می‌دهند تا بر فرازش اوج بگیرد و سنگین‌ترین لحظات Sanctuary واقعاً سنگین‌اند، نه صرفاً پرسروصدا برای تزئین. اوج‌گیری‌های ارکسترال مستحق به نظر می‌رسند، مضمون روبه‌رو شدن با تاریکی به جای فرار از آن با باوری واقعی می‌نشیند و کل آلبوم صدای گروهی را می‌دهد که پس از بیست و سه سال هنوز چیزی می‌خواهد. این گرسنگی از استعداد کمیاب‌تر است و Sanctuary هر دو را دارد.

Hardest Sneer

“بهترین آلبوم Evanescence در سال‌های اخیر، که در عین حال شیوه‌ای مودبانه است برای گفتن اینکه میله یک دهه روی زمین افتاده بود. Amy Lee این صدا را در سال ۲۰۰۳ اختراع کرد و تلخ‌ترین حقیقت برای مقلدانش این است که او نیمه‌خواب هم هنوز بهتر از آنها اجرایش می‌کند.”

Issues (3)