Inferno

سیزده سال. سیزده سال رمزگشایی شش‌ضلعی‌ها، آدم‌بزرگ‌هایی که بیانیه مطبوعاتی وارپ را مثل فیلم زاپرودر زیر ذره‌بین می‌بردند، باستان‌شناسان فروم‌ها که اصرار داشتند هر سکوتی از هگزاگون سان خودش یک بیانیه است. بوردز آو کانادا دیگر کمتر یک گروه بود و بیشتر یک سامانه جوی که منتظرش می‌مانی. پس اینفرنو با اسطوره‌ای از راه می‌رسد که هیچ آلبومی نمی‌توانست سالم از آن بیرون بیاید، و برادران ساندیسون، که باید به پایشان نوشت، حتی تلاش نمی‌کنند به آن اسطوره غذا بدهند. ایستگاه‌های عددی و کودکی‌های رنگ‌پریده از آفتاب تقریبا رفته‌اند. به جایشان: گیتار، درامز زنده، صداهای سمپل‌شده‌ای که درباره کتاب مقدس و ویرانی زمزمه می‌کنند، هجده قطعه هانتولوژی که دیگر گذشته را تسخیر نمی‌کند و به جان اکنون افتاده است. این تاریک‌ترین آلبوم آنهاست و سرراست‌ترینشان هم هست، و مشکل همین‌جاست. وقتی جیوگدی شیطان را در ریاضیات پنهان می‌کرد، آدم خم می‌شد تا بشنود. وقتی اینفرنو اسمش را در عنوان می‌آورد و هفتاد دقیقه زیر آخرالزمان خط می‌کشد، گاهی به ساعتت نگاه می‌کنی. یک‌سوم میانی زیر بار شومی خودش فرو می‌رود، پاساژهای امبینتی که بیشتر گلچین‌شده به نظر می‌رسند تا ساخته‌شده، وحشت در حد کاغذدیواری. با این همه، استادکاری انکارشدنی نیست، ملودی‌های ناکوک هنوز درست همان کبودی‌ای را نشانه می‌روند که هیچ‌کس دیگر بلد نیست پیدایش کند. اسطوره وعده مکاشفه داده بود. آلبوم یک اثر خیلی خوب از بوردز آو کانادا تحویل می‌دهد، کمی بیش از حد بلند، کمی بیش از حد توضیح‌داده‌شده، ساخته دو مردی که شنیدند دنیا بالاخره به پارانویایشان رسیده و تصمیم گرفتند دیگر پچ‌پچ نکنند.