Everyone For Ten Minutes

The Roast

“جک آنتونوف یک دهه گذشته را با نصب بی‌سروصدای دستگاه عصبی خود در نیمی از چارت‌های پاپ کنونی گذرانده است و حالا آلبومی از بلیچرز تحویل می‌دهد که به طرز مشکوکی شبیه به استم‌های باقی‌مانده از هر سشنی است که در سال ۲۰۲۴ هدایت کرده. اسنرهای گیت‌دار طبق معمول می‌غرند، ساکسوفون درست سر بزنگاه دور و بر کوروس دوم تقریباً هر ترکی وارد می‌شود و سینث‌ها با همان درخشش آشنای اسپرینگستین از طریق هامپتون استودیوز که سال‌هاست به تیلور و لانا و سابرینا می‌فروشد متورم می‌شوند. صدای او در آن رجیستر بالایی کشیده می‌نشیند که در آن هر هجا یک عمل کوچک از فداکاری است و تنظیم‌ها هارمونی روی هارمونی روی هم می‌چینند تا کل اثر شبیه مردی شود که برای رژه خودش هورا می‌کشد. آهنگ‌های واقعی در اینجا دفن شده‌اند، ایده‌های ملودیک واقعاً لطیف درباره فداکاری و میانسالی و وحشت از دیده شدن، اما همه آن‌ها مدام از همان مدار پاپ-راک حداکثرگرایی که او اول در دیگران نصب کرده عبور داده می‌شوند. عنوان آلبوم صادقانه‌ترین چیز روی این اثر است، چون دقیقاً همان کاری است که آلبوم انجام می‌دهد: ده دقیقه تلاش می‌کند همه باشد و در نهایت مانند گران‌قیمت‌ترین دموی پاپ مدرن به گوش می‌رسد.”

The Bright Side

وقتی آنتونوف از تعقیب استادیوم دست می‌کشد و اجازه می‌دهد یک آهنگ فقط با پیانو و آن صدای شکننده و ترک‌خورده نفس بکشد، نوشتار واقعاً تکان‌دهنده می‌شود و یادت می‌اندازد چرا هر ستاره پاپ ردیف اول مدام به او زنگ می‌زند. غرایز ملودیک هنوز در سطح نخبه است، بریج‌ها هنوز فرود می‌آیند و تعدادی از این کوروس‌ها قطعاً همراه کسی خواهند بود که گریه‌کنان به سمت خانه می‌راند، به شکلی که حس می‌کنی شایسته است نه ساختگی.

Hardest Sneer

“نمی‌توانی نیمی از چارت‌های پاپ را پروداکشن کنی و بعد وانمود کنی غافلگیر شده‌ای که آلبوم خودت مثل یک مجموعه ادای احترام به هنرمندانی است که خودت ساخته‌ای.”

Issues (3)