Reckless

نوعی خاص از فیلم وجود دارد که در پایان اردیبهشت با عنوانی یک‌کلمه‌ای روی پوستر، صدایی خش‌دار در تریلر، و مردی با کاپشن چرمی که آرام از چیزی که پشت سرش منفجر شده دور می‌شود ظاهر می‌شود. Reckless دقیقاً همان فیلم است. آن‌قدر با اطمینان همان فیلم است که نزدیک است به‌خاطر تعهدش تحسینش کنیم.

خط داستان دقیقاً همان است که تصورش را می‌کنید. مردی با زندگی آرام و گذشته‌ای تراژیک دوباره وارد میدان می‌شود. یک دختر هست، شاید خواهرزاده، شاید زن جوانی که قول داده روزی از او محافظت کند. شرورهایی از اروپای شرقی هستند که هرگز به سطح تهدیدی که موسیقی اصرار دارد نمی‌رسند. خیانتی از سوی فردی با کت‌وشلوار هست که با همان قدرت بسته شدن یک درِ توری فرود می‌آید.

نکته عجیب درباره Reckless این نیست که بد است. بد نیست. چیزی افسرده‌کننده‌تر از بد است. در حد قابل قبول حرفه‌ای است. هر بخش کار خود را در سطح قبولی انجام داده، بازیگر اصلی سه دیالوگ غرغرآمیز خود را با وقار خسته‌ی مردی که می‌داند حق پخش، قسط قایقش را پوشش می‌دهد ارائه می‌کند.

یک اکوسیستم کامل به وجود چنین فیلم‌هایی وابسته است. کتاب‌خانه‌های استریم به محتوای پرکننده نیاز دارند. صفحه‌های هواپیما به محتوایی نیاز دارند که مسافری در ارتفاع ده هزار متری را از نظر عاطفی نابود نکند. Reckless دقیقاً برای آن قفسه‌ها ساخته شده است.

پوستر شامل یک مرد، یک اسلحه‌ی پایین گرفته‌شده و کلمه‌ی Reckless با فونتی است که آن‌قدر معمولی است که باید رایگان از گوگل قابل دانلود باشد. تریلر یک نریشن نجواگونه، یک پنجره‌ی شکسته در حرکت آهسته و قطعه‌ای موسیقی دارد که از فیلمی قبلی با تقریباً همین نام به‌طور مبهم به یادت می‌آید.