Project Hail Mary

این همان بخشی است که از آن متنفرم. Project Hail Mary خوب است. واقعاً خوب. در Rotten Tomatoes نمره 94 percent گرفت، 682 million دلار فروش کرد، و حالا روی MGM Plus سُر می‌خورد جایی که می‌توانی بدون به گرو گذاشتن بساط خوراکی سینما تماشایش کنی. Ryan Gosling بدون حافظه و با سیاره‌ای که باید نجاتش دهد در یک سفینه فضایی بیدار می‌شود، و کل ماجرا را روی جذابیت و وحشت پیش می‌برد، که دقیقاً مجموعه مهارت‌های Gosling است.

اینکه Phil Lord و Christopher Miller، بچه‌های Lego Movie و Spider-Verse، کارگردانی یک داستان بقای علمی تخیلی سرسخت را بر عهده بگیرند مثل یک خطای رده‌بندی به گوش می‌رسد، و بازاریابی روی نامیدن این فیلم به عنوان یک کمدی علمی تخیلی حماسی تکیه کرد، برچسب ژانری که نباید کار کند. به نوعی کار می‌کند. فیلمنامه Drew Goddard، که اقتباسی از Andy Weir است، علم را خوانا و خطرها را انسانی نگه می‌دارد، و Sandra Hüller حتی یک فریم را هدر نمی‌دهد. باهوش است، گرم است، آن بلاک‌باستر نادری است که به تو احترام می‌گذارد.

پس سالی اصلاً اینجا چه چیزی را می‌تواند برشته کند. چارچوب کمدی گاهی دقیقاً همان جایی که فیلم باید تو را به عرق بنشاند هول و هراس را خنثی می‌کند. و بگذار رک باشیم، بخشی از این به این دلیل کار می‌کند که Gosling در یک قوطی حلبی دوست‌داشتنی است، که بیشتر بیمه انتخاب بازیگر است تا فیلم‌سازی. اما اینها خرده‌گیری است. این جنس مرغوب است، و می‌توانی امشب در خانه تماشایش کنی. آزاردهنده.

فروختن یک اقتباس جدی از Andy Weir به عنوان یک کمدی علمی تخیلی حماسی یک حرکت بازاریابی پرریسک بود، و بیشتر اوقات جواب داد، اما برخی تماشاگران را برای یک سیل خنده آماده کرد و در عوض یک ادیسه فضایی احساسی به دستشان داد. پوستر Gosling در لباس فضانوردی بیشتر از هر شعار تبلیغاتی که تا به حال می‌توانست، فروش کرد.