Project Hail Mary

بگذارید صریح باشم: Project Hail Mary هیچ حقی ندارد که اینقدر خوب باشد. فرض داستان مسخره است. یک معلم علوم راهنمایی تنها روی یک سفینه فضایی از خواب بیدار می‌شود، نمی‌فهمد چرا آنجاست، و باید بشریت را از یک میکروارگانیسم فضایی که خورشید را می‌خورد نجات دهد. این همان جور ایده‌ای است که در جلسات استودیو به خاطرش بهت می‌خندند. اما اندی ویر آن را نوشت، فیل لورد و کریستوفر میلر کارگردانی کردند، و رایان گاسلینگ تصمیم گرفت این نقشی باشد که واقعاً برایش تلاش کند. نتیجه یک شاهکار دو ساعته در گریاندن آدم‌های خوره علم است.

گاسلینگ این فیلم را روی دوشش حمل می‌کند و طوری نشان می‌دهد که انگار بی‌زحمت است. ساختار فراموشی می‌توانست یک ترفند ارزان باشد، اما جواب می‌دهد چون گاسلینگ نقش رایلند گریس را به عنوان مردی بازی می‌کند که دوباره توانایی‌های خودش را کشف می‌کند، و هر لحظه اکتشاف با احساس واقعی فرود می‌آید. جادوی واقعی در رابطه با راکی است، موجود فضایی از ستاره 40 اریدانی. موجودی فرازمینی که از طریق آکوردهای موسیقی ارتباط برقرار می‌کند، کاملاً با جلوه‌های عملی و عروسک‌گردانی ساخته شده، و شما بیشتر از اکثر شخصیت‌های انسانی سینما در این دهه به این عنکبوت فضایی اهمیت خواهید داد.

علم فیلم عمدتاً واقعی است، ریتم تقریباً بی‌نقص، و پاداش احساسی پرده آخر به بهترین شکل ممکن ویرانگر است. جایی که فیلم می‌لنگد صحنه‌های فلش‌بک زمین است که در مقایسه با بخش فضایی مثل فیلمی دیگر و کمتر جذاب به نظر می‌رسند. ساندرا هولر هر چه از دستش بر می‌آید با نقش فرمانده ماموریت انجام می‌دهد، اما فیلمنامه به او مواد کافی نمی‌دهد. ولی وقتی بزرگترین عیب یک فیلم این است که بعضی صحنه‌ها فقط خوب هستند به جای فوق‌العاده، دارید مته به خشخاش می‌گذارید.