Loverboy: Vertrouw Niemand

Loverboy: Vertrouw Niemand از جایی ادامه می‌دهد که فیلم اول تمام شد و لاوربوی سابق ترنس را دنبال می‌کند در حالی که سعی دارد زندگی‌اش را بعد از زندان بازسازی کند. معامله ساده است: به شبکه قاچاق انسان نفوذ کن، چهار دختر گمشده را نجات بده، حضانت دخترت را پس بگیر. این همان جور ایده‌ای است که خودش را می‌نویسد، و دقیقاً همین حس را هم دارد. فیلمنامه هر ضربه‌ای که از یک درام جنایی هلندی انتظار دارید را دنبال می‌کند، هر نت احساسی را طبق برنامه می‌زند، و با آن نوع پرده سوم تمام می‌شود که به ساعتتان نگاه می‌کنید نه چون حوصله‌تان سر رفته، بلکه چون دقیقاً می‌دانید به کجا می‌رود.

حق را باید به حقدار داد: موضوع فیلم با وزن بیشتری نسبت به فیلم اول برخورد شده. معرفی مفهوم 'لاورگرل' بعد واقعی به موضوعی اضافه می‌کند که اکثر فیلم‌های جنایی آن را به نویز پس‌زمینه تبدیل می‌کنند. بازی‌ها متعهدانه هستند، صحنه‌های زیرزمینی آمستردام زبری واقعی دارند، و لحظاتی هست که فیلم از محدودیت‌های ژانرش فراتر می‌رود.

اما دنی لیسنر نمی‌تواند جلوی خودش را با ملودرام بگیرد. هر لحظه آرام با اوج گرفتن موسیقی متلاشی می‌شود. هر افشاگری با یک نمای واکنشی می‌آید که دو ضرب بیشتر از حد لازم نگه داشته شده. فیلم می‌خواهد هم تفسیر اجتماعی جدی باشد و هم تریلر جنایی مردم‌پسند، و واقعاً نمی‌تواند هر دو را همزمان باشد.