Hokum

آدام اسکات در نقش رمان‌نویسی که برای پاشیدن خاکستر پدر و مادرش به هتل Bilberry Woods Hotel در ایرلند می‌آید، پوزخند را با وحشتی راستین عوض می‌کند و در عوض درمی‌یابد که آن مکان روی یک جادوگر بنا شده است. دامیان مک‌کارتی، که پیش‌تر ثابت کرده با بودجه‌ای اندک هم می‌تواند هراس بیافریند، تمام این کابوس را از داستان‌هایی می‌سازد که اهالی محل تعریف می‌کنند و هر یک به تسخیری به‌زیبایی صحنه‌پردازی‌شده می‌گشاید. صبور است، آکنده از حال‌وهوا و به‌راستی آزاردهنده.

این وحشتِ فولکلوریکی است که به تو اعتماد دارد. نه ضربه‌ی ارکستری که بگوید کِی از جا بپری، نه هیولایی لاستیکی که بیش از حد بماند، فقط یک صحنه‌ی ارواح‌زده، تصویربرداریِ خیره‌کننده و تنشی چنان محکم پیچیده که نفس کشیدن از یادت می‌رود. The Shining و The Innocents در DNA آن نشسته‌اند و برای یک بار اینها مقایسه‌هایی شایسته‌اند، نه چاپلوسیِ بسته‌ی مطبوعاتی.

اگر عیبی داشته باشد، آن است که ساختارِ گلچینِ تسخیرها سبب می‌شود چند روایتِ درونی محکم‌تر از بقیه ضربه بزنند و سوختنِ آهسته هر کسی را که برای کشتار آمده از دست می‌دهد. اما به‌عنوان اثری ناب از حال‌وهوا و صنعتگری، Hokum یکی از خاموش‌ترین فیلم‌های هولناکِ سال است و آدام اسکات ثابت می‌کند که گستره‌اش بسیار فراتر از کمدی می‌رود.

آن‌ها به نامِ آدام اسکات و یک نمای دلهره‌آورِ راهرو تکیه کردند که برای یک بار صادقانه است، چون ترس‌های اینجا را نمی‌توان در تدوینی سی‌ثانیه‌ای لو داد. تریلر هوشمندانه به‌جای نماهای پرزرق‌وبرق، حال‌وهوا می‌فروشد. خطر این است که حال‌وهوا فیلمی را آن‌گونه که چهره‌ای جیغ‌کشان می‌گشاید نمی‌گشاید، پس بهترین فیلمِ ترسی که این بهار کسی ندید، شاید دقیقاً همان بماند.