Disclosure Day

بیایید از خبر خوب شروع کنیم، که کم هم نیست: Disclosure Day مطمئن‌ترین استیون اسپیلبرگ پشت دوربین در سال‌های اخیر را نشان می‌دهد. بر پایه فیلمنامه دیوید کوپ، یک تریلر علمی‌تخیلی پخته درباره دنیل می‌سازد که کشف می‌کند حیات فرازمینی غیرانسان‌نما واقعی است و قدرتمندان روی مدرکش نشسته‌اند. هر نما کار کسی است که دیگر چیزی برای اثبات ندارد و باز هم اثبات می‌کند. منتقدانی که آن را بهترین فیلمش در سال‌های اخیر می‌خوانند، درباره صنعت فیلمسازی حق دارند.

بعد امیلی بلانت هست که روی فرکانسی بازی می‌کند که فیلمنامه به‌سختی به آن می‌رسد. حیرت، پارانویا و فرسودگی کسی را به تو می‌دهد که می‌فهمد حقیقت واقعی است و هیچ‌کس در قدرت نمی‌خواهد بیرون بیاید. جاش اوکانر، کالین فرث، ایو هیوسون و کولمن دومینگو در نقش ویکفیلد، رهبر فراریان واردکس، گروهی را کامل می‌کنند که صادقانه بگویم برای آنچه در نهایت از آنها خواسته می‌شود بیش از حد خوب است. اوج‌گیری به‌سوی افشای بزرگ، سینمای واقعی و برق‌آسا است.

و بعد فکر می‌کنی. دام همین است. Disclosure Day از تو می‌خواهد جلو بیایی، شک کنی، بپرسی چه کسی چه چیزی را و چرا پنهان می‌کند، و همین که این کار را می‌کنی، پیرنگ بی‌صدا مثل ردپایی هنگام مد آب محو می‌شود. ایده ده است. سرانجام، شش است که پالتوی ایده را پوشیده. فیلمنامه‌ای است که در سطح باهوش است و طرح پرسش‌های بزرگ را با پاسخ‌دادن به آنها اشتباه می‌گیرد. شکاف میان آنچه وعده می‌دهد و آنچه ارائه می‌کند، تنها چیزی است که اینجا گران به نظر نمی‌رسد.

کمپین به تو یک بمب حقیقتِ گیج‌کننده درباره بزرگ‌ترین راز تاریخ بشر فروخت، و منصفانه بگویم تریلرها خیره‌کننده‌اند، چون اسپیلبرگ تصاویری خیره‌کننده فیلمبرداری کرده. اما بازاریابی همان وعده فیلم را داد: که در ته همه این رمز و راز پاسخی رضایت‌بخش انتظارت را می‌کشد. افشا واقعی است، اما حل ماجرا خجالتی است. به تو Disclosure Day فروختند. Disclosure بعدازظهر تحویلت دادند.