The Amazing Digital Circus: The Last Act

بیایید درباره ماهیت این اثر صادق باشیم. Glitch Productions قسمت هشتم را برداشت، قسمتی که رایگان در یوتیوب منتشر شده بود، یک پایان یک ساعته را پشتش منگنه کرد و از شما پول سینما خواست. روی کاغذ، این کلاهبرداری است با گزارش گیشه. اما در عمل، پیش فروش از مرز 7.5 میلیون دلار گذشت، اکران محدود از 900 سالن به بیش از 2200 سالن رسید و آخر هفته افتتاحیه 36 میلیون دلار در سراسر جهان فروخت. تماشاگران دقیقا می دانستند چه می خرند و باز هم خریدند، اغلب دو بار. اگر می خواهید اسمش را حماقت بگذارید، اما نسلی که با محتوای رایگان بزرگ شده، همین حالا پول بلیت داد تا در یک سالن تاریک با هم چیزی را حس کند، و این چیز کمی نیست.

خود فینال جنس اصل است، و همین برای یک بدبین حرفه ای آزاردهنده است. Gooseworx برزخ دیجیتالش را با پایانی می بندد که آغوش راحت را پس می زند. وقتی حقیقت سیرک سرانجام از راه می رسد، مثل یک خطای سیستمی فرود می آید، بی صدا و بی رحم، نه مثل آتش بازی. Lizzie Freeman به Pomni وحشتی چنان دقیق می بخشد که باید موضوع پژوهش باشد، و Caine با صدای Alex Rochon همچنان نگران کننده ترین مدیر سیرک تاریخ انیمیشن است. تصاویر با بودجه ای ساخته شده که خرج پذیرایی Pixar را هم نمی دهد، و با این حال صحنه های سوررئال محکم تر از اکثر فیلم های نه رقمی امسال می نشینند. جاهایی شلوغ است، همه جا صادق است و واقعا تکان دهنده، تنها چیزی که پول نمی تواند رندرش کند.

مشکلات ساختاری و آشکارند. نیمی از زمان فیلم قسمت هشتم است که تک تک حاضران سالن قبلا رایگان دیده اند، دو بار، با تئوری ها باز در کامنت ها. ریتم برای قطعات ده دقیقه ای یوتیوب طراحی شده و در طول سینمایی درزها حس می شوند، پاسخ های داستان فشرده و نفس بریده می رسند و تازه واردها در چند دقیقه غرق می شوند. و اینکه Fathom نمایش های منتقدان را کاملا حذف کرد، به شما می گوید که آنها یک رویداد هواداری می خواستند، نه نقد فیلم. اما اینجا روی روشن ماجرا است، و واقعی است. یک خالق مستقل همین حالا وارد جدول سینمایی متعلق به استودیوها شد و با فینالی ساخته شده از لجاجت و استعداد، جایگاه بالایی گرفت. چادر سیرک پایین آمد، و زیبا پایین آمد.

Fathom یک رویداد سینمایی محدود چهار روزه اعلام کرد، که در زبان بازاریابی یعنی ایجاد کمیابی و تماشای وحشت شما. شما وحشت کردید. پیش فروش از 7.5 میلیون دلار گذشت، تعداد پرده ها از 900 به بیش از 2200 منفجر شد و چهار روز بی سر و صدا دو هفته شد، چون هیچ چیز انعطاف پذیرتر از محدودیتی نیست که می فروشد. تریلرها وداع می فروختند، پوسترها اشک می فروختند و کل کمپین مثل عصا به ترس جا ماندن تکیه داده بود. بی نقص جواب داد، و این بدبینانه ترین تعریفی است که می توانم بکنم. آنها فهمیدند که محصول هرگز خود فیلم نبود، بلکه بودن در سالن کنار بقیه بود وقتی چادر پایین می آمد.