Marathon

Marathon مثل یک رویا شلیک می کند اما مثل یک رباخوار طلب می کند. حس اسلحه Bungie مثل همیشه پیشتاز این ژانر است و دنیای بازی به همان شکل خاصی گران به نظر می رسد که فقط پول Bungie گران جلوه می کند. بعد بازی توضیح می دهد که این یک extraction shooter است، یعنی می توانی هر چیزی را که با خودت می آوری از دست بدهی، و بخش قابل توجهی از مخاطبان بی سر و صدا لانچر را بستند و به بازی ای برگشتند که اجازه می دهد چیزهایشان را نگه دارند.

Season 2 در June 2 با منطقه Night Marsh، شل Sentinel Runner، سلاح های بیشتر و یک سیستم برای تنظیم آمار شل تو از راه رسید، به علاوه یک Open Play Week تا کنجکاوها بتوانند همه چیز را رایگان امتحان کنند. این غریزه درستی است، به مردم یک مزه بده، چون review bombing دقیقا کند نشده است. مشکل محتوا نیست. محتوا خوب است. مشکل این است که زیبا بازی کن، بعد شاید همه چیز را از دست بده، فروشی دشوار است برای هر کسی که پیشرفت ماندگار می خواست.

این هم آن حقیقت بدبینانه ای که در عین حال مهربان هم هست. Marathon یکی از فنی ترین و پرداخته ترین extraction shooter هایی است که تا به حال ساخته شده، و دقیقا به همین دلیل بحران هویتش می سوزاند. ژانری به این شدت تنبیه گر بسته به اینکه بازیکنان به حلقه اعتماد کنند یا نه زنده می ماند یا می میرد. Bungie یک Ferrari ساخت و آن را به یک دستگاه قمار پیچ کرد، و حالا هر فصل را صرف توضیح این می کند که چرا باید به تغذیه آن ادامه دهی.