Marathon

بیایید فیل توی اتاق را مطرح کنیم: وقتی بانجی Marathon را به عنوان extraction shooter PvPvE اعلام کرد، اینترنت جمعی آنقدر ناله کرد که روی مقیاس ریشتر ثبت شد. Marathon اصلی یک FPS پیشگامانه بود که Halo را ممکن کرد، و اینجا بانجی داشت تبدیلش می‌کرد به... تارکوف با رنگ سینت‌ویو روی دنیای مستعمره مرده در سال 2893. اما پیچش داستان اینجاست: واقعا خوب است. نه 'خوب برای آنچه می‌توانست باشد' خوب. واقعا، شگفت‌آور، عصبانی‌کننده خوب.

حلقه اصلی به شکلی اعتیادآور است که احتمالا باید توسط روانشناسان رفتاری مطالعه شود. به عنوان یک Runner دیپلوی می‌شوید، انسانی پیچیده در بدن سایبرنتیک، روی Tau Ceti IV در کنار حداکثر شش تیم سه‌نفره، تجهیزات جمع می‌کنید، با AI و بازیکنان دیگر می‌جنگید، و سعی می‌کنید قبل از اینکه کسی لوت و حیثیتتان را بگیرد خارج شوید. سیستم حرکت جایی است که Marathon نامش را حق می‌داند. سریع، روان و تهاجم را در ژانری پاداش می‌دهد که معمولا تنبیهش می‌کند. DNA گیم‌پلی بانجی همه جای این بازی هست، و هر سلاح حس می‌شود کسی که واقعا شوتر بازی می‌کند دست‌ساز ساخته. کراس‌پلی روی همه پلتفرم‌ها یعنی جمعیت بازیکنان سالم می‌ماند، و چرخه وایپ فصلی سه‌ماهه متا را تازه نگه می‌دارد. اگر بتوانید از دست دادن تجهیزاتتان هر سه ماه را تحمل کنید.

گفته باشد، تجربه آنبوردینگ تقریبا به اندازه باونسر کلوبی که استطاعتش را ندارید خوشامدگو است. بازیکنان جدید دوازده ساعت اول فارم می‌شوند، و تیوتوریال تقریبا هیچ کاری برای آماده‌سازی شما برای واقعیت PvP استخراجی نمی‌کند. تیک ریت سرور هم در ساعات اوج... بگذاریم بگوییم 'خوش‌بینانه' بوده، که به تفسیرهای خلاقانه‌ای از اینکه کی اول شلیک کرده منجر می‌شود. و گرچه جهت هنری از هر بازی 2026 محکم‌تر می‌زند، داستان از طریق لاگ‌های صوتی قابل جمع‌آوری پراکنده در نقشه‌ها تحویل داده می‌شود. چون ظاهرا بانجی فیزیکا قادر به گذاشتن کات‌سین در بازی چندنفره نیست.