EA Sports UFC 6

خب، به خودت نگاه کن، EA. پس از سال ها بازی ورزشی سالانه که مثل همان مبارزه روی پوستر پرداخت به ازای تماشای جدید به نظر می رسیدند، UFC 6 واقعا به هدف زد. حدود ۸۴ در متاکریتیک، حدود ۸۲ در اوپن کریتیک، نرخ توصیه ۹۱ درصد: این شانس نیست، این قوی ترین حالتی است که این مجموعه تا به حال بوده. آماده ضربه زدن آمدم و تو وادارم کردی مشت هایم را پایین بیاورم. آزاردهنده است.

سیستم جدید Flow State تیتر واقعی است. هر مبارز پرک هایی می گیرد که سبک خاصی را پاداش می دهند و با همان طور بازی کردن یک نوار Flow را پر می کنی. مکس هالوی حرکت سر را پاداش می دهد، پس جاخالی دادن از یک مشت نوار را پر می کند و یک ضدحمله خشن تر به تو می دهد. یعنی بازی بالاخره اهمیت می دهد که چگونه می بری، نه فقط اینکه دکمه درست را کوبیدی یا نه. این را با ضربه زنی تماسی بلادرنگ ترکیب کن، جایی که اندام ها واقعا برخورد می کنند و ضربه ها از زاویه های عجیب به حساب می آیند، و ضربه زدن دیگر مثل انیمیشن های کنسروی که گرگم به هوا بازی می کنند به نظر نمی رسد.

این بخش احترام مرا به دست آورد: نه حالت Ultimate Team جمع آوری کارت، نه دنیای مرکزی خریدهای درون برنامه ای که التماس توجهت را می کند. منتقدان این نبود را تشویق کردند و من هم همینطور، چون برداشتن دستگاه قمار رادیکال ترین کاری است که یک ناشر این روزها می تواند بکند. Fight Week بازگشته: نتایج واقعی UFC را پیش بینی کن تا ارزی به دست آوری که فقط صرف آرایشی می شود. شکاک درون من هنوز قفل گشایی های آرایشی و کارت مانند را درست کنار برچسب قیمت کامل می بیند. بدترین عادت را کنار گذاشتی، EA. سیگار را کاملا ترک نکردی.