The Witch

Robert Eggers, bir çıkış filmi ve 1630'lara dair takıntılı bir gözle geldin: araştırılmış arkaik diyaloglar, ezici dönem detayı, cehennemde çekilmiş bir belgesel gibi hissettiren mum ışığı dehşeti. Sundance'te yönetmenlik ödülü kazandın, Anya Taylor-Joy'u bir kariyere fırlattın, ve Black Phillip adlı bir keçiyi Şeytani bir popüler kültür ikonuna çevirdin. Bir ilk film için bu çılgın bir vuruş ortalaması.

Şimdi sürtünme. Genel seyirciyi böldün, ve böleceğini biliyordun. İnsanlar sıçrama korkutmalı bir perili ev turu bekleyerek girdi ve Püriten paranoyası ve aile çöküşü hakkında yavaş, boğucu bir trajedi aldı. Bu bir kusurdan çok bir filtre, ama açıkça söylemekte fayda var: sabrın, kimi izleyicinin asla tırmanamayacağı bir duvar. Eleştirmenlerin bayıldığı arkaik diyalog, sıradan izleyicileri de hissetmek yerine gerçek zamanlı çeviri yapmaya bırakıyor. Önce art-house, sonra korkusun, ve afiş onları hiç uyarmadı.

İşte parlak tarafın, ve devasa: ana akıma yakın korkunun ne olabileceğine dair çıtayı yeniden ayarladın. Dehşet, korkunun kendisi. Dönem doğruluğu hava atmak değil, öldürmeyi yapan atmosfer. Eleştirmenler sana 84 Metascore verdi çünkü CGI yerine sessizliğe, performansa ve bir keçiye güvendin. Patlamış mısır kalabalığı için değilsin. Tene işleyen ve mum söndükten çok sonra orada kalan korku isteyen insanlar içinsin.