Obsession

Ara sira gise, stüdyolarin yazmadigi bir peri masali kusar ve bu yil bu, bir baristanin kafe vardiyalari arasinda yazdigi 750 bin dolarlik dogaüstü bir korku filmi. Curry Barker, Obsession'i yönetti, yazdi ve kurguladi. Bu, yalniz bir plak dükkani tezgahtari olan Bear'in hikayesi. Bear, One Wish Willow adli ucuz bir nesne bulur ve is arkadasi Nikki'nin ona asik olmasini dilemek için onu ikiye böler. Dilek gerçeklesir ve sorun tam da budur, çünkü kazanilan degil çagrilan bir ask, romantizm olarak gelmez. Kelimenin her tatsiz anlamiyla saplanti olarak gelir. Michael Johnston, Bear'i tatli, yumusak sesli bir felaket olarak oynar ve Inde Navarrette, Nikki'nin zorunlu baglilini gerçekten korkutucu bir seye dönüstürür: ceylan gözlü hayranliktan avciya defalarca devrilen bir performans. Film, Toronto'da çiglik atan bir Gece Çilginligi salonu önünde gala yapti, Focus Features tarafindan bir festival rekoruyla kapildi ve sonra kimsenin öngörmedigi seyi yapti: büyümeye devam etti.

Obsession'i isleten sey, bir korku maskesi takmis bir trajedi oldugunu asla unutmamasi. Barker, Los Angeles'i lanetli bir oyuncak bebek evi gibi çekti; tehdide dönüsen sicak ev isigi. Ve türün en eski kuralini anliyor: canavar, ona neredeyse acidigin zaman en korkunçtur. Bear bir kötü adam degil. Baskasinin özgür iradesinin içinden bir kestirme yol seçen bir korkak ve film, ucuz korkutmalar yerine yavas, bogucu bir dehsetle bunu ona ödetiyor. Tomatometer'daki yüzde 94 festival sismesi degil. Zanaat gerçek, kurgu gergin ve senaryo, gerçeklesen bir dilegi sikilasan bir ilmik gibi hissettirmenin yeni yollarini bulmaya devam ediyor. Tabii ki dikis yerleri var. Yan karakterler çogunlukla tehlikeye atilmak için var, orta bölüm lanetin kurallarini fazla açiklayarak sarkiyor ve son, salonu katarsis ile zulüm arasinda bölüyor. Ama bunlar, iyi bir filmin büyük olmak istedigini izleyen birinin sikayetleri.

Iste masali bir fabla dönüstüren kisim. Obsession, birinci sinif bir yildizin tek karavanindan daha küçük bir bütçeyle dünya çapinda 238 milyon dolari asti, Focus Features tarihinin en çok hasilat yapan filmi oldu, bir pazartesi günü franchise agir sikletlerini yendi ve Focus, haftadan haftaya büyümeden o kadar sasirdi ki haziran basinda planlanan dijital çikisi iptal edip sinema kosusunu korumak için on altisina erteledi. Ve sonra mide yumrugu geldi: sanat yönetmeni Sally Choi adli bir kadin, bu sendikasiz yapimda günde 300 dolar kazanirken ayni zamanda set dekoratörü, grafik tasarimci, yapim asistani ve figüran oldugunu, bazi ekip üyelerinin ise benzin parasiyla ödendigini açiklayarak viral oldu. Yani evet, aydinlik taraf devasa ve gerçek. Bir baristanin kabusu yilin sürpriz hiti oldu ve seyircinin hala özgün bir seye akin ettigini kanitladi. Ama gerçekten yararli ders, sektörün ögrenmeyi reddettigi ders, oyuncak evini insa eden insanlarin da orada yasayabilmesi gerektigidir. Dilek, sögüdü oyanlar disinda herkes için gerçeklesti.