SOMA

Bir survival horror oyunu kurdun ve sonra sessizce survival horror kısmının onunla ilgili en zayıf şey olduğunu kabul ettin. SOMA tartışılmaz bir nedenle kült klasik: yazı. Bilinç, kimlik ve kopyalanabildiğinde 'sen' olmanın ne demek olduğunun varoluşsal tedirginliği, asıl canavar burada, ve bu, oyundan çıkıp ertesi sabah duşa kadar seni takip eden cinsten bir korku. Hikaye anlatımı ve özgün oyun için Golden Joystick adaylıkları hayır işi değildi. Onları hak ettin.

Mekanik olarak Amnesia soyuna sadık kaldın: dövüş yok, sadece koş, saklan ve dua et, karanlıkta bir yaratık, bir el feneri ve kendi yarışan nabzın. Kağıt üzerinde bu saf gerilim. Pratikte canavarların gönderdiğin en bölücü şey oldu. Birçok oyuncu onları çok stresli buldu, iyi anlamda değil, seni güzelce yazılmış kendi felsefe dersinden çekip dokuzuncu kez bir dolapta el yordamıyla aratan anlamda. Korkular hikayeye hizmet etmek yerine onu kesmeye başladığında, bir şey ayarsızdır.

Ve bunu biliyordun, çünkü 2017'de çoğu stüdyonun yapmaya fazla gururlu olduğu bir şey yaptın: oyuncular sadece anlatıyı emebilsin diye resmi bir canavarsız Safe Mode ekledin. Bu bir yenilgi değil, dinleyen bir geliştirici. Hikayenin korku zımparalanmış halde bile ayakta durabilecek kadar güçlü olduğunu kanıtladın, ki bu bir korku oyununun kazara kendine yapabileceği en büyük iltifat. Çoğu oyun korkutucu ve unutulabilir. Sen unutulabilir-korkutucu ve unutulmaz-akıllıydın.