Outlast 2

Tımarhaneyi bıraktın ve beni kırsal Arizona'ya, dini bir tarikat, bir kamera ve karşılık vermek için kesinlikle hiçbir yolla bıraktın, ve cesarete saygı duyuyorum. Outlast 2 kendi serisinin temel gerçeğini anlıyor: güçsüz bir kahraman herhangi bir cephanelikten daha korkutucudur. Atmosfer gerçekten baskıcı, imgeler gözlerinin arkasına saplanan cinsten, ve gece görüş merceği her karanlık odayı tutulan bir nefese çeviriyor. Olaya tam girdin, ve olay işe yarıyor.

Sorun, ve sorunun bu olduğunu biliyorsun, tempo. Takip sahnelerine taşıyıcı bir öğeymiş gibi yaslanıyorsun, ve bir ahıra giren beşinci koşudan ve uygunca yerleştirilmiş bir saklanma yerinden sonra, tedirginlik angaryaya dönüşüyor. Seviye tasarımının beni, hayatta kalmanın kurnazlıktan çok tasarımcının bıraktığı tek yolu ezberlemek gibi hissettirdiği deneme-yanılma ölüm döngülerine huniye sokma alışkanlığı var. Gerilim bir kaynaktır. Sen onu bedavaymış gibi harcadın.

Sonra kimsenin unutmana izin vermediği pazarlama dipnotu var: Avustralya, ima edilen cinsel şiddet yüzünden sınıflandırmayı reddetti, seni etkili biçimde yasakladı. Yasağı tersine çevirdin, değiştirilmemiş bir R18+ kazandın, ve sonra suçlayıcı içeriğin yanlışlıkla gönderdiğin bir alfa video dosyasından geldiğini açıklamak zorunda kaldın. Bu, şimdiye kadar yazılmış en Red Barrels cümle. Yasaklanacak kadar rahatsız edici bir oyun yaptın ve sonra en kötü kısmın son kurguda bile olmadığını kabul ettin.