Dobra, USA vs Paragwaj, wyszliście z impetem i to jest naprawdę imponujące. Samobójczy gol Damiana Bobadilli w 7. minucie praktycznie wręczył gospodarzom zapakowany prezeent jeszcze zanim Paragwaj zdążył się usiąść. Potem Folarin Balogun zdobył dwa gole przed przerwą, w 31. i 45+5. minucie, zamieniając to w spacer po cieście zanim obie drużyny weszły do tunelu na pomarańcze. Jako produkt rozrywki piłkarskiej byliście pasjonujący dokładnie przez jedną połowę. Problem w tym, że jesteście produktem 90-minutowym, a nie zwrotem klipu.

Paragwaj, wasz ustrój defensywny w pierwszej połowie był uprzejmą sugestią, a nie faktycznym planem. Pozwoliliście USA 16 prób i sami zmontowaliście tylko 9, z jednym strzałem w bramkę na koncie. Wasz gol pocieszenia od rezerwowego Mauricio w 73. minucie to była przyzwoita chwila buntu, ale mecz już złożył wtedy papiery dotyczące swojego zakończenia. Pokazanie oznak życia po stracie trzech goli to nie jest arc powrotu, to przypis. Byliście drugą połową pokazu sztucznych ogni, gdzie ktoś już wyłączył światła.

A potem było pudełkowate wykończenie Gio Reyii w 90+8, rezerwisty, który wszedł na boisko i natychmiast zdobył pięknego gola na koniec długiego ruchu passowego. To albo genialna decyzja trenera, albo przypomnienie, że wasi podstawowi gracze zostawili tyle roboty na stole, że rezerwista mógł sprzątać w doliczonym czasie. Tak czy inaczej, USA skończyła 4,1, rekordowy wynik USA na mistrzostwach świata, i mecz dostarczył wystarczająco dużo akcji, aby uzasadnić swoją egzystencję. Ledwo, ledwo.