Sześćdziesiąt cztery sekundy. Tyle wystarczyło Matiasowi Galarzy, by huknąć rakietę z 25 metrów obok bramkarza Türkiye i zapisać najszybszego gola turnieju, a w jakiś sposób był to najspokojniejszy moment wieczoru Paragwaju. Bo tuż przed przerwą Miguel Almiron dał się wyrzucić, zostawiając Paragwaj do obrony jednobramkowej przewagi w dziesiątkę przez czterdzieści pięć minut plus doliczony czas, a oni zrobili to ze spokojem drużyny, która po prostu odmówiła wpadnięcia w panikę.

Türkiye tymczasem zapisała jedną z najbardziej spektakularnych porażek, jakie kiedykolwiek zobaczysz. Napierali, dośrodkowywali, strzelali, i strzelali, i strzelali. W dwóch meczach zgromadzili 62 próby i zdobyli w sumie nic, najwięcej strzałów bez gola w dwóch kolejnych meczach w historii rozgrywek. To nie pech. To problem z wykończeniem akcji tak głęboki, że zasługuje na własny film dokumentalny.

Drużyna Vincenzo Montelli odpada, wyeliminowana po dwóch porażkach z rzędu, a okrucieństwo polega na tym, że nie byli nawet źli, tylko uczuleni na bramkę. Paragwaj, w osłabieniu i z jednobramkowym prowadzeniem, bronił się, jakby zależało od tego życie, i odchodzi ze słynnym zwycięstwem. Czasem futbol nagradza odważnych. Czasem po prostu nagradza zespół, który wpakował jedną do siatki.