Bądźmy szczerzy: to, co się stało na stadionie Levi's 13 czerwca, było tragedią w trzech aktach. Szwajcaria oddała 26 strzałów, uzbierała 3,24 oczekiwanych goli, miała 56% posiadania piłki i 586 wymiennych podań. Zamienili dokładnie jeden z tych szans: karnego z 17. minuty, po tym jak bramkarz Kataru wyeliminował Remo Freurlera jak przy sprzątaniu mebli. Jeden. Jeden karny. To jest efektywność ataku człowieka, który pakuje 26 walizek na weekend i zapomina zabrać cokolwiek oprócz skarpet.

Druga połowa to była lekcja magazynu sztuki Szwajcarii: sama pędzlestwo, ale bez obrazu. Katar siedział głębokie, oferował prawie nic w ataku z marnym 0,76 xG, a Szwajcaria nie potrafiła dokończyć roboty. Strzał za strzałem, zmiana za zmianą, szansa za szansą. Wynik zamarzł na 1:0 jak buforujący ekran, którym nikt się nie przejął. Potem, w 94. minucie, kapitan Boualem Khoukhi wspinał się najwyżej na polu karnym i głową wprowadził 1:1. Ławka szwajcarska patrzyła, jak 90-minutowa przewaga испаряется w ostatnich sekundach dogrywki. Zwrot 'zadanie wykonane' nigdy nie był dalej od rzeczywistości.

Wynik pozostawia wszystkie cztery zespoły w grupie B z jednym punktem każdy. Jeden punkt. Idealna równowaga. Tabela grupy wygląda, jakby Szwajcaria rzeczywiście zaplanowała ten remis jako rodzaj dyplomatycznej grzeczności, co byłoby bardzo do niej podobne, gdyby nie było to takie bolesne. Julen Lopetegui's Katar wydobył więcej z 0,76 xG niż Szwajcaria z 3,24. To nie jest sensacja. To lekcja finiszerstwa na odwrót.