Przez dwie godziny był to twardy, uczciwy, ostrożny futbol pucharowy z mocno zaciągniętym hamulcem ręcznym. W miarę upływu meczu lepsze sytuacje wypracowywała Kolumbia, a najlepsza z nich przypadła Jamintonowi Campazowi, który wykorzystał błąd Granita Xhaki, wyszedł sam na sam i posłał piłkę wysoko nad poprzeczką. Okazje przychodziły i mijały, bramki nie.

Dopiero w serii rzutów karnych mecz naprawdę ożył. Kolumbia pomyliła się dwa razy, przez Davinsona Sancheza i Cucho Hernandeza, Manuel Akanji nie trafił dla Szwajcarii, utrzymując napięcie na granicy wytrzymałości, a Gregor Kobel popisał się kluczową obroną, zanim Ruben Vargas wtoczył zwycięskie trafienie. Cztery do trzech i Szwajcaria była dalej.

Bądźmy szczerzy, futbol przed serią karnych nie zdobyłby żadnej nagrody. Ale rzuty karne mają swój własny teatr, którego żadna gra w polu nie potrafi udawać, a ten dostarczył nerwów, pudeł i bramkarza bohatera. Dwie godziny były mordęgą, ostatnie dziesięć minut trzymało w napięciu.