Ten mecz zrobil swoje i wiecej, glownie zalatwiajac caly dramat, zanim wiekszosc widzow rozpakowala przekaski. Brian Brobbey strzelil dwa razy w ciagu siedemnastu minut, czwarty najszybszy dublet w historii mistrzostw swiata, i w tym momencie wartosc rozrywkowa byla juz zrealizowana. Dwa gole, dwa wykonczenia, zero pozostalego napiecia: hojne otwarcie, ktore po cichu zastawilo reszte popoludnia.

Druga polowa przez chwile grozila, ze bedzie prawdziwym meczem, po czym sie zalamala. Cody Gakpo zdobyl dwa wlasne w siedem minut po przerwie, co jest wydajna telewizja i kiepskim dramatem, bo 4-0 nie zadaje zadnych pytan, tylko wypelnia papiery. Honorowy gol Anthony'ego Elangi dal wynikowi puls, a neutralnym cos do oklaskiwania, zanim pozny piaty Crysencio Summerville'a zamienil pograom w formalnosc z kokarda.

Jako widowisko trudno go ocenic: nieustannie ogladalny zrywami, calkowicie rozstrzygniety do dwudziestej minuty. Przyszedles po niepewnosc, a dostales skrot, co jest zabawne tak, jak zabawny jest final pokazu sztucznych ogni, zanim show naprawde sie zaczal. Piekne gole, prawdziwa jakosc, zadnego napiecia. Holandia w koncu odnalazla swoj turniej; rywalizacja natomiast w duzej mierze zaginela.