Ustawmy scenę. Najbardziej legendarny stadion w historii piłki nożnej, Azteca, gościący otwarcie Pucharu Świata po raz trzeci. Tłumy na trybunach, flagi machają, świat patrzy. A ty, ten mecz, postanowiłeś, że twoją pierwszą deklarację będzie strata piłki przez Południową Afrykę tak katastrofalna, że Julian Quinones miał pierwszy gol całego turnieju zawinięty i dostarczony do stopy w dziewięć minut. Dziewięć. To nie jest drama. To błąd ze scorboardem.

Od tego momentu po prostu szło ci jak z partytury. Meksyk wyszedł na 2-0 za sprawą głowki Raula Jimeneza na dalszym słupku w 67. minucie, a wynik nigdy naprawdę nie był w grze. Ale miałeś inny as w rękawie, bo jeśli sama piłka nożna nie miała dostarczyć chaosu, to dyscyplina zdecydowanie by to zrobiła. Trzy czerwone kartki w otwarciu Pucharu Świata, pierwszy raz w historii turnieju. Yaya Sithole z Południowej Afryki dostał jedną za przewalenie Gutierreza przy bramce. Themba Zwane wszedł z ławki rezerwowych i, gdy gra była już przegrana, postanowił spoliczkować przeciwnika poza grą, zarabiając sobie wyjście weryfikowane przez VAR. Potem własny Cesar Montes Meksyku dostał trzecią za faul, który uniemożliwił wyraźną szansę na gola, a decyzję publiczność przyjęła waniem zwykle zarezerwowanym dla przerwy prądu na koncercie.

Ostateczna arytmetyka: dwa gole, trzy czerwone kartki, jeden zespół zejdzie do dziewięciu zawodników przed ostatnim gwizdkiem. Nie byłeś złym meczem. Byłeś chaotycznym, co to co innego. Miałeś rzeczywiste incydenty, rzeczywiste stawki i rzeczywisty hałas ze strony kibiców na Aztece. Ale pod warstwaą zbierania kartek, sama piłka nożna pomiędzy dwoma zespołami po jedenastu graczy każdy była w dużej mierze jednostronna i komfortowa. Trzymałeś nas w napięciu, ale głównie przypadkowo.