Słuchaj, Meczu. Miałeś JEDNO zadanie: być wielkim numerem otwierającym największy mundial w historii, 48 drużyn, trzy kraje goszczące, cała planeta patrzy. A twoim pierwszym ruchem było to, że bramkarz Południowej Afryki dał się wyjąć w dziewiątej minucie napastnikowi, który dosłownie tylko podniósł luźną piłkę po stracie. Julián Quiñones nie pokonał Ronwena Williamsa bombą ani chwilą geniuszu. Pokonał go przez nogi. Siatkę. Na Mundialu. W dziewiątej minucie. Natychmiast nadałeś ton i tym tonem był 'zorganizowany chaos przyprawiony zakłopotaniem.'

Potem Południowa Afryka, już przegrywając gola i już grając przeciwko najgłośniejszemu stadionowi na kontynencie, postanowiła, że właściwą strategią jest zbieranie czerwonych kartek jak limitowaną edycję gadżetów. Yaya Sithole wyleciał w 50. minucie za sfaulowanie gracza wychodzącego sam na sam, a następnie, jakby zainspirowany poświęceniem kolegi, Themba Zwane podążył za nim do szatni w 84. minucie, zostawiając Bafana Bafana z dziewięcioma zawodnikami. DZIEWIĘCIOMA. Przed czerwonymi kartkami stosowałeś ustawienie z pięcioosobową obroną, co samo w sobie wymagało od pomocy pokrycia powierzchni małego kraju. Po wykluczeniach ten plan stał się filozoficzną abstrakcją. Meksyk miał dziesięciu graczy z pola przeciwko siedmiu. Taktyczna bitwa w tym momencie była skończona; mecz stał się agresywną sesją gry na utrzymanie.

Meksyk, trzeba przyznać, nie zmarnował całkowicie przewagi liczebnej. Raúl Jiménez dołował w 67. minucie dośrodkowanie Roberta Alvarado i strzelił swojego pierwszego gola na Mundialu w czwartym podejściu do turnieju. To było naprawdę wzruszające. A potem César Montes, środkowy obrońca Meksyku, postanowił, że on też potrzebuje czerwonej kartki w 92. minucie za uniemożliwienie zdobycia bramki dziewięcioosobowej drużynie, która ledwo zagrażała. Trzy czerwone kartki. Wynik końcowy 2-0. To nie był mecz piłkarski, to był cardio sędziego.