Jude Bellingham strzelil dwa gole w dziewiecdziesiat osiem sekund, uciszajac ponad osiemdziesiat tysiecy ludzi, a to byl dopiero pierwszy akt. Meksyk odpowiedzial przez Juliana Quinonesa przed przerwa, Harry Kane wpakowal karnego, Raul Jimenez odpowiedzial z jedenastu metrow, a przerwa spowodowana burza jakims cudem dodala widowisku ognia, zamiast je ugasic.

Potem Anglia stracila Jarella Quansaha po czerwonej kartce tuz przed godzina gry i musiala przetrwac cala druga polowe w dziesiatke na najbardziej wrogim stadionie swiatowego futbolu. Udalo sie, rzutem na tasme, na plecach szostego gola Kane'a w turnieju, trafienia, ktore zrownalo go z Gerdem Mullerem na liscie strzelcow wszech czasow mistrzostw swiata, oraz dzieki popisowi bramkarza, ktory zostanie zapamietany.

Jako czyste widowisko byl to jak dotad mecz turnieju. Powroty, karne, czerwona kartka, rozgrzana publicznosc i historia po obu stronach. Meksyk przegral, ale kazdy, kto ogladal ten mecz, wygral.