Sześćdziesiąt sekund. Tyle Szkocja utrzymała w Bostonie nienaruszone marzenie o mistrzostwach świata, zanim Maroko sięgnęło po najstarszą szkocką tradycję, jaka istnieje, i zgasiło światła. Gol w pierwszej minucie to cios w żołądek w każdym meczu, ale przeciwko Szkocji ląduje jak kontynuacja, o którą nikt nie prosił, bo każdy w tartanie widział ten film i mimo to kupił bilet.

Trzeba im oddać, że Szkocja się nie rozsypała. Dyszeli, pressowali, wywalczyli rzuty rożne, robili wszystko poza jedyną rzeczą, która się opłaca, czyli umieszczeniem piłki w siatce. Maroko tymczasem broniło ze spokojem na granicy obrazy, wchłaniając presję i wyprowadzając kontry, jakby miało coś lepszego do roboty. To był zespół zarządzający meczem i zespół zarządzający własną żałobą.

Prawdziwą historią jest tu Maroko, naprawdę znakomita drużyna, która kontrolowała wieczór od pierwszego gwizdka i ledwie się spociła. Ale obraz, który zostaje, to sektor gości, śpiewający na całe gardło długo po tym, jak wynik był już przesądzony, bo kibicowanie Szkocji to mniej hobby, a bardziej wyrok odsiadywany z uśmiechem.