Czterdzieści pięć minut grzecznego nic, a potem prawdziwy popis. Maroko potraktowało pierwszą połowę meczu 1/8 finału mistrzostw świata jak lekką rozgrzewkę, same podania w bok i zero pośpiechu, dopóki ktoś w szatni nie przypomniał wyraźnie, że zwycięzca leci do ćwierćfinału, a przegrany do domu. Atlaskie Lwy wyszły na drugą połowę jak zupełnie inna drużyna.

Azzedine Ounahi wyrządził szkody dwukrotnie, pierwszą po dograniu Achrafa Hakimiego z rzutu wolnego, drugą spokojnym wykończeniem, gdy mecz był już rozstrzygnięty. Brahim Diaz dorzucił kawałek historii swoją czwartą asystą na mistrzostwach świata, nowym afrykańskim rekordem, i podał do Rahimiego przy golu na trzy do zera w doliczonym czasie. Skuteczny, gdy się liczyło, niewidzialny, gdy nie.

Dla neutralnego widza ten mecz zwrócił cenę biletu dopiero po przerwie. Skuteczny, bezwzględny, profesjonalny, zgoda. Emocjonujący, niekoniecznie. Maroko zrobiło dokładnie to, co dobra drużyna robi z przeciwnikiem bez odpowiedzi: poczekało, a potem uderzyło. Tylko nie proście nikogo, żeby oglądał tę pierwszą połowę jeszcze raz.