Bądźmy szczerzy, przez pierwsze 58 minut to był bardzo drogi trening. Korea Południowa miała osiem prób strzeleckich w pierwszej połowie i zamieniła dokładnie zero z nich na gole. Osiem. Strzałów. Zero. Bramek. To nie jest mecz piłkarski, to jest ćwiczenie na wykończeniu, które systematycznie nie przechodzić egzaminu. Na stadionie były puste miejsca, tablica wyników była pusta, a gdzie indziej jakiś kibic neutralny przełączał się na powtórkę meczu Meksyku.

Potem Czechia, która potrzebowała aż dwóch serii rzutów karnych, aby się zakwalifikować, i której ostatnia kadra na Mundiale miała zawodników, którzy teraz są komentatorami na emeryturze, postanowiła pokazać wszystkim, jak się to robi. Kapitan Ladislav Krejci główkował bramkę z długiego wrzutu Vladimira Coufalá w 59. minucie. Z długiego wrzutu. Na Mundialu. W 2026 roku. To, że twoją tożsamość taktyczną można opisać jako 'spamowanie krzyżykami i długie piłki', to śmiały wybór na przyszłość, Czecho, i przez jedną wspaniałą minutę faktycznie działało.

Ale potem Korea Południowa spojrzała na wynik i postanowiła się naprawdę wkurzyć. Hwang In-beom wyrównał w 67. minucie spokojnym wykończeniem, a zmiennik Oh Hyeon-gyu wślizgnął się i wykorzystał prostopadłość Hwanga w 80. minucie, dopełniając odwrót wyniku. Od 'czy my oglądamy mecz treningowy?' do 'powrotu dnia' w 21 minut. Chaotycznie, późno, granicząc z niekoherentną rozrywką, ale niewątpliwie żywy. Mecz zarobił sobie prawo do istnienia, ledwo ledwo, i tylko w drugiej połowie.