Daizen Maeda dal nam prawdziwy moment w 56 minucie, takie wykonczenie, ktore budzi stadion, i przez szesc wspanialych minut Dallas myslalo, ze oglada pojedynek. Potem Anthony Elanga odpowiedzial w 62, tablica wynikow sie wyrownala, a obie druzyny spokojnie przypomnialy sobie, ze juz awansowaly.

Od tego momentu mecz osiadl w najwygodniejszym remisie turnieju, dwie strony chroniace nogi i dume zamiast scigac zwyciestwo, ktorego nikt nie potrzebowal. Intensywnosc nie runela, po prostu delikatnie polozyla sie na drzemke. Czulo sie, jak obie lawki licza i lubia odpowiedz.

To nie byla zla pilka, to byla pilka bez ryzyka, taka, ktora ogladasz jednym okiem, sprawdzajac inne grupy. Dwa czyste wykonczenia dwoch znakomitych napastnikow, owinietych w czterdziesci minut wzajemnego szacunku. Niezla przystawka, tylko nie udawaj, ze to byl glowny dania.