Nowa Zelandia wkroczyła do Los Angeles, strzeliła dwa gole za sprawą Elijaha Justa i mimo to wyszła z jednym punktem, co w piłkarskim świecie jest odpowiednikiem zdania egzaminu na maksa, a potem podpisania się błędnym nazwiskiem na okładce. Chris Wood przez cały wieczór terroryzował boczne sektory, podał oba gole jak ktoś, kto przeczytał pamiętnik linii obrony, a All Whites i tak nie potrafili obronić prowadzenia, na które zapracowali dwa razy. Tego meczu się nie przegrywa, ale ty absolutnie odmawiasz jego wygrania.

Iran tymczasem odmówił bycia przypisem. Ramin Rezaeian wepchnął pierwszego wyrównującego gola po tym, jak najszybciej zareagował na zablokowany strzał, a Mohammad Mohebbi główkował dośrodkowanie Rezaeiana, kierując piłkę do siatki przy dalszym słupku na drugą bramkę. Niektórzy z tych zawodników nie dotykali piłki w meczu o stawkę na poziomie klubowym od lutego, po zawieszeniu ich krajowej ligi, a mimo to znaleźli nogi i złość, by dwukrotnie wyciągnąć ten mecz z grobu. To nie jest szczęście. To upór z paszportem.

Końcowy rezultat to Grupa G, w której wszystkie cztery drużyny mają po jednym punkcie, co oznacza, że cały ten mecz posunął tabelę dokładnie o nic, jednocześnie bawiąc wszystkich oglądających. Idealny paradoks mistrzostw świata: porywający, dramatyczny, od bramki do bramki i kompletnie nierozstrzygnięty. Przyszedłeś po zwycięzcę, a wyszedłeś z wrażeniem.