Zaczęło się jak hit kinowy, a skończyło jak demo techniczne. Lamine Yamal w dziesiątej minucie podkręca swojego pierwszego w karierze gola na mistrzostwach świata, Mikel Oyarzabal odpowiada dublem w trzy minuty, i nagle Atlanta ogląda lekcję wykończenia. Czysta rozrywka, przez jakiś kwadrans.

Potem mecz zrobił to, co robią mecze przy stanie 4-0: przestał być pojedynkiem, a stał się wystawą posiadania piłki. Hiszpania rozgrywała piłkę, jakby liczyła za minutę, a druga połowa dała dokładnie jednego gola, samobójczego z niewłaściwej goleni. Jako widowisko szczyt osiągnął w dwudziestej czwartej minucie, a resztę wieczoru przetoczył się siłą rozpędu.

Oddajmy, co należne, jakość przy piłce była naprawdę ładna do oglądania. Ale wielki mecz potrzebuje dwóch uderzających drużyn, a to była jedna strona boksująca w powietrze, podczas gdy druga podziwiała własną pracę nóg. Da się oglądać, miejscami piękne, ale napięcie wymeldowało się jeszcze przed plasterkami pomarańczy.