Mistrz Europy Hiszpania zanotował dwadzieścia siedem strzałów przeciwko debiutującemu na mistrzostwach świata Republice Zielonego Przylądka i nie zdobył dokładnie żadnej bramki, co jest mniej meczem piłkarskim, a bardziej pokazem na żywo, jak przegrać walkę na poduszki z ceglaną ścianą. Siedem celnych, próba Ferrana Torresa o poprzeczkę, Oyarzabal i Laporte powstrzymywani raz za razem, a na koniec tablica wyników pokazywała zero do zera. La Roja zrobiła wszystko poza jedyną rzeczą, od której ten sport wziął nazwę.

Na drodze stał Vozinha, czterdziestoletni bramkarz przeżywający najlepszą noc w życiu, rzucający kończyny i godność na wszystko, co posyłała mu Hiszpania. Republika Zielonego Przylądka, kraj liczący nieco ponad pięćset tysięcy ludzi, zaparkowała autobus, blokowała i przetrwała przeciwko jednej z najdroższych wyjściowych jedenastek na świecie, i odeszła z punktem, o którym na wyspach będzie się mówić przez pokolenie.

Dla Hiszpanii to przestroga, o której każdy faworyt udaje, że nigdy go nie spotka. Pełna kontrola, pełne terytorium, pełne posiadanie piłki i pełna nieumiejętność zamienienia czegokolwiek z tego w jedyną liczbę, która się liczy. Można zdominować mecz do granic możliwości i wciąż nic nie zdobyć, jeśli piłka odmawia przekroczenia linii.