Przez godzinę Hiszpania robiła to, co robi Hiszpania: robiła cię zawrócona, wyciągała żądło z gry, i wyzywała cię do cierpliwości. Stadion SoFi otrzymał lekcję posiadania, za którą zapłacił, i Fabian Ruiz nagrodził to w 30. minucie, pływając do pola karnego, by otworzyć wynik i umieścić Belgię dokładnie tam, gdzie chciał scenariusz. Ściganie. To była Hiszpania na liczby, najbystrzejszy zespół turnieju, wyginając kontrolę, która doprowadziła ich do ćwierćfinału bez straty gola.

Potem Charles De Ketelaere przypomniał wszystkim, że czysta karta pozostaje czysta, dopóki ktoś jej nie zabrudzą. Jego wyrównanie w 41. minucie było pierwszym golem, jaki Hiszpania straciła na całym Mistrzostwach Świata, i to nie było przypadkiem: facet, który zaliczył dwa trafienia na USA w 1/8 finału naprawdę przybył, obliczając swój bieg i skończenie jak napastnik, który wreszcie dowiedział się, co jest. Belgia, tak często drużyna, która mówi większą grę niż gra, nagle wyglądała na bardziej ostry bok, a aura niezwyciężoności Hiszpanii nagle miała plamę.

Oczywiście zwycięzca przyszedł z najmniej spaniołskiego, co można sobie wyobrazić: czyjegoś błędu. W 88. minucie Senne Lammels chwycił się obrony, na którą nie miał zamiaru, przyciągając piłkę bezpośrednio do Mikela Merino, który zrobił to, co Merino zawsze robi w wielkim momencie i wepchnął nie do dalszej. Hiszpania idzie dalej, aby spotkać się z Francją w półfinale, błyszcząc dzięki odporności, którą pokazała tylko w połowie, podczas gdy Belgia zastanawia się, jak błąd bramkarza skończył ich Mistrzostwa Świata. Hiszpania znalazła drogę. Po prostu nie znaleźli dobrej.